บทที่ 100 เมืองเล็กแห่งโรคระบาด 2
เฉิงจื้อเว่ยยิ้มพลางตบไหล่มอจ้าวเบา ๆ “โธ่เอ๊ย พ่อพ่อค้าหน้าเลือดเอ๊ย ป่านนี้แล้วยังคิดแต่จะเอาเปรียบอีก เด็กตัวแค่นั้นจะกินได้สักเท่าไรกัน ถ้าไม่รีบไป เดี๋ยวซอมบี้ก็มางับก้นนายหรอก!”
ลู่ฉือเก็บดาบแล้วหันกลับไปมองเงาสีเทาที่กำลังรวมตัวกันอยู่นอกประตู “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ฝูงซอมบี้ใกล้มาแล้ว เราต้องรีบหาผู้ป่วยรายแรกให้เจอ”
ฉู่หลิงโจวพยุงตู้ยาแล้วลุกขึ้น เฉิงจื้อเว่ยเงยหน้ามองเขาค่อย ๆ ยืนขึ้น จากมุมที่มองลงไปกลายเป็นระดับสายตาเดียวกัน ก่อนจะต้องแหงนหน้ามอง “พี่ลู่ นี่น่ะหรือเด็กที่พี่พูดถึง? แค่ยืนขึ้นก็สูงกว่าพี่เกือบแล้ว...”
ลู่ฉือเองก็นึกไม่ถึงว่า “เด็กคนนี้” จะสูงขนาดนี้ ตอนขดตัวอยู่มุมห้องเมื่อครู่ดูเหมือนแมวจรจัดตัวหนึ่ง เขาแตะจมูกแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “นี่ใช่เวลามาล้อเล่นหรือไง ไปกันเถอะ”
ทุกคนแอบออกทางประตูหลังของคลินิก ถนนในเมืองเล็กแห่งโรคระบาดถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาสีเขียวอมเทา ทัศนวิสัยไม่ถึง 10 เมตร
เฉิงจื้อเว่ยเดินนำหน้าเพื่อสำรวจทาง มือถือแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่หยิบมาจากที่หลบภัยแห่งก่อน หน้าจอระบุพื้นที่ที่ผู้ป่วยรายแรกอาจเคลื่อนไหวอยู่ไว้หลายแห่ง
“ดูจากเส้นทางการติดเชื้อแล้ว ผู้ป่วยรายแรกน่าจะปรากฏตัวครั้งแรกแถวโบสถ์ใจกลางเมือง แต่หลังจากไวรัสแพร่กระจาย เขาถูกย้ายไปกักตัวที่เขตกักกันของโรงพยาบาลประจำเมือง”
เฉิงจื้อเว่ยขยายภาพแสดงความร้อนบนหน้าจอ จุดสีแดงที่แทนฝูงซอมบี้กระจายหนาแน่นไปทั่วทั้งย่าน “ปัญหาตอนนี้คือ ระหว่างโบสถ์กับโรงพยาบาลมีถนนคั่นอยู่สามสาย แต่ละสายมีฝูงซอมบี้อย่างน้อยสองกลุ่ม”