ปกเสื้อเชิ้ตสีแดงเข้มตั้งทรงเนี้ยบอยู่ข้างลำคอ เสื้อกั๊กสีดำรัดเข้าตามแนวเอว ขับให้เห็นส่วนโค้งของแผ่นหลังและช่วงเอว
เสื้อสูทพาดอยู่บนไหล่ ยังไม่ได้ติดกระดุม ปลายแขนเสื้อเผยให้เห็นข้อมือและนาฬิกาเรือนนั้น
ผมถูกเสยไปด้านหลัง มีเพียงปอยผมสั้น ๆ เหนือหน้าผากไม่ยอมอยู่ทรง ทิ้งตัวลงมาเหนือคิ้ว
เขาจัดกระดุมแขนเสื้อหน้ากระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนผลักประตูห้องน้ำแล้วเดินออกไป
เจียงเหย่อจุ๊ปากสองครั้ง เดินวนรอบซ่งสืออันหนึ่งรอบ “ใส่แว่นอีกหน่อยก็ไปเล่นเป็นท่านประธานได้เลย”
ซ่งสืออันสวมรองเท้าหนังพื้นแดงคู่นั้น กระทืบส้นเท้าสองทีแล้วพูดรับส่งตามสบาย “อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันยังไม่เคยเล่นเป็นประธานจอมเผด็จการ แต่เคยเล่นเป็นไอ้โรคจิตวิปริตตัวหนึ่งอยู่ ชุดที่ใส่ก็แบบนี้แหละ”
ฉือสวินเก็บโทรศัพท์ที่กำลังใช้ถ่ายรูป แล้วแย้งอย่างจริงจัง “ไม่เหมือนกันสักหน่อย ฉันเคยเห็นภาพหลุดจากกองถ่ายเรื่องนั้นแล้ว ต่างกันคนละชั้นเลย เหล่าเผยตาถึงจริง ๆ เสื้อเชิ้ตสีแดงตัวนี้ต้องให้คะแนนเต็ม”
“เลิกพูดไร้สาระ รีบไปกันเถอะ” เจียงเหย่อเหลือบดูเวลา คว้าเสื้อคลุมจากพนักเก้าอี้มาสวม “สี่โมงกว่าแล้ว งานเลี้ยงวันเกิดเริ่มหกโมง เหล่าเผยให้คนมารับพวกเราแล้ว”
ทั้งสามคนออกจากหอพัก เดินผ่านระเบียงมุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัย ซ่งสืออันเดินรั้งท้าย ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ไปด้วย
กระเป๋ากางเกงสูทค่อนข้างตื้น พอใส่โทรศัพท์ลงไปก็ทิ่มขา หยิบออกมาก็ไม่สะดวก เขาควานอยู่ตรงปากกระเป๋าหลายครั้ง สุดท้ายก็ยัดโทรศัพท์ลงไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยมือข้างหนึ่งแนบลำตัวแล้วเร่งฝีเท้าตามอีกสองคนไป