บทที่ 8 แย่งชิง
ซูหนิงหนิงอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก หันไปหาเซิ่นซิงไป๋ทันที ยืนเท้าเอวแก้มป่องด้วยความโมโหแล้วถามว่า
“เซิ่นซิงไป๋ คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคน”
เซิ่นซิงไป๋เห็นท่าทางฮึดฮัด แก้มป่องพองลมของเธอ ความกังวลในใจก็คลายลงไปบ้าง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า
“จางอวี่ชวน เมื่อวานเขามาดักฉันแล้วพูดจาใส่ร้าย พอดีมีเพื่อนร่วมชั้นได้ยินเข้า ข่าวก็เลยแพร่ไป”
“ทำไมต้องเป็นตัวก่อเรื่องคนนี้อีกแล้ว!” ซูหนิงหนิงระเบิดอารมณ์ทันที กำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโกรธ
“คนแบบนี้สมควรถูกสั่งสอน ดูท่าคงต้องซ้อมให้หนักสักยก จะได้จำขึ้นใจ!”
เซิ่นซิงไป๋คิดว่าซูหนิงหนิงแค่พูดเล่น จึงไม่ได้ถือเป็นจริงเป็นจัง เขาปลอบเธอว่า
“เดี๋ยวเราไปหาครูใหญ่ ให้ครูใหญ่ช่วยชี้แจง ไม่นานเรื่องก็เรียบร้อย”
ซูหนิงหนิงไม่ตอบ เธอยังคงโกรธอยู่บ้าง
วันนั้นเธอกับเซิ่นซิงไป๋ลาหยุด แล้วออกจากโรงเรียนตั้งแต่เช้า เซิ่นซิงไป๋ไม่ได้รั้งเธอไว้ ตกลงทันที
เธอสืบเส้นทางกลับบ้านของจางอวี่ชวนจนรู้แล้ว จากนั้นก็หามุมหนึ่งในตรอกเล็ก ๆ ที่เปลี่ยวไร้ผู้คน หลบอยู่ตรงนั้นเพื่อรอเขาล่วงหน้า
พอเห็นจางอวี่ชวนสะพายกระเป๋านักเรียนเดินผ่านมาตามลำพัง ซูหนิงหนิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบถุงขยะใบใหญ่ที่เพิ่งซื้อจากร้านขายของชำขึ้นมา
เธอกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบถุงลงบนหัวจางอวี่ชวนในพริบตา กดเขาลงกับพื้นแน่น แล้วชกใส่ทันที
จางอวี่ชวนตกใจจนกรีดร้อง พอคิดจะขัดขืนก็ถูกซูหนิงหนิงกดแนบพื้นจนขยับไม่ได้
ซูหนิงหนิงโกรธจนไฟสุมอก ลงมือไม่ยั้ง หมัดหนัก ๆ กระหน่ำใส่ร่างจางอวี่ชวนจนหน้าเขียวช้ำบวมปูด เจ็บไปทั้งตัวจนต้องสูดปาก