บทที่ 116 การตรวจดีเอ็นเอพ่อลูก
ลมหายใจอุ่นร้อนของฟู่ซีเหยินพัดผ่านข้างหู จางเทียนหยู่เข้าใจความหมายของเธอในทันที
ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาฉับพลัน แดงลามจากแก้มไปถึงใบหู ร่างกายร้อนผ่าวไปหมด
เขาอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก
ฟู่ซีเหยินเห็นท่าทางเขินอายของเขา ก็โน้มลงจูบริมฝีปากเขาเบา ๆ อีกครั้ง
จากนั้นเธอก็กระซิบเร่งเร้าเขาข้างหูอีกครั้งว่า “ไปกัน”
จางเทียนหยู่หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตัวฟู่ซีเหยินขึ้นแล้วรีบเดินเข้าห้องไป
ค่ำคืนอันแสนหวานผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน แสงยามเช้าส่องลอดช่องม่านเข้ามาในห้อง ทอดลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
จางเทียนหยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความหิวโหยแผ่ซ่านมาจากท้อง พอหันไปก็เห็นฟู่ซีเหยินนอนหลับอยู่ข้างกาย
ปกติเธอแผ่รังสีเย็นชา เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฟู่ผู้กุมอำนาจและทำอะไรฉับไวเด็ดขาด รอบตัวเต็มไปด้วยบรรยากาศทรงอำนาจที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
แต่ยามนี้ ขณะที่หลับสนิท ใบหน้าของเธอกลับผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าอ่อนโยน แถมริมฝีปากยังยื่นนิด ๆ
ความคมกริบและดุดันหายไปหมด เหลือเพียงความว่าง่ายน่ารักที่หาได้ยาก
เธอแตกต่างจากฟู่ซีเหยินผู้เร่าร้อนเอาแต่ใจเมื่อคืน และฟู่ซีเหยินผู้แผ่รังสีทรงอำนาจในตอนกลางวัน ราวกับเป็นคนละคน
จางเทียนหยู่มองเธอที่กำลังหลับ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
เขาทั้งเขินทั้งกระดาก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
พวกเขาเดินหน้าเร็วเกินไปหรือเปล่านะ...
จางเทียนหยู่ได้แต่มองฟู่ซีเหยินนิ่งงัน เขารู้สึกว่าทุกอย่างช่างดีงามเหลือเกิน ดีงามจนไม่เหมือนเรื่องจริง