บทที่ 93 ทนไม่ไหว
แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลงบนร่างเขา เขาเห็นซูหนิงหนิงที่ขดตัวอยู่บนเตียงตั้งแต่แวบแรก
เด็กสาวแก้มแดงระเรื่อ สายตาล่อกแล่ก ดูผิดปกติไปทั้งตัว
เขารีบเดินไปข้างเตียง ยื่นมือหมายจะแตะหน้าผากเธอ “เป็นอะไรไป หน้าแดงขนาดนี้ ในห้องร้อนไปหรือเปล่า”
ซูหนิงหนิงสะดุ้งเหมือนถูกทำให้ตกใจ แล้วรีบหดตัวถอยหลัง พลางส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
น้ำเสียงของเธอสั่นจนพูดติดอ่าง “มะ... ไม่ ไม่มีอะไร!”
เธอกำโทรศัพท์แน่น ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเซิ่นซิงไป๋ กลัวว่าเขาจะมองออกว่าข้างในใจเธอกำลังสับสนวุ่นวายและรู้สึกแปลก ๆ
เซิ่นซิงไป๋เห็นท่าทางลนลาน หลบตา และพยายามปกปิดของเธอ สีหน้าอ่อนโยนที่เคยมีค่อย ๆ เคร่งขรึมลง แววตาฉายความผิดหวังอยู่บ้าง น้ำเสียงก็เบาลงเล็กน้อย
“มีเรื่องอะไรที่เธอบอกฉันไม่ได้ หรือไม่อยากให้ฉันรู้หรือ”
ซูหนิงหนิงถูกเขาจ้องจนใจเต้นวูบ มือที่กำโทรศัพท์อยู่ยิ่งกำแน่นขึ้น
เธอเงยหน้ามองเขาตรง ๆ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย แต่ยิ่งพูดกลับยิ่งฟังดูมีเหตุผลขึ้นมา
“ถะ... ถ้างั้นนายล่ะ ทำไมทุกคืนถึงต้องไปอาบน้ำเย็นด้วย หรือว่า... เพราะร้อนเกินไปเหมือนกัน”
พอได้ยินคำถามนี้ เซิ่นซิงไป๋ก็เงียบไปทันที มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นขึ้นเล็กน้อย แววตาวูบไหวด้วยความลนลานและกระอักกระอ่วน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องแก้มแดงระเรื่อของเธอลึกซึ้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธออยากรู้จริง ๆ หรือ”
“...ใช่” ซูหนิงหนิงยังคงหลบสายตาอยู่บ้าง แต่ก็ฝืนใจตอบรับ
เซิ่นซิงไป๋จ้องมองสายตาที่ล่อกแล่กของเธอ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ที่เธอกำแน่น มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์