บทที่ 94 ออกกำลังกายกันทั้งบริษัท
หลายวันต่อมา พนักงานในบริษัทต่างรู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เจ้านายของพวกเขามีรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาที่ไม่ยอมหายไป ใบหน้าดูเหนื่อยล้าอิดโรยอยู่บ้าง
แต่ที่แปลกคือมุมปากกลับยกขึ้นอยู่เสมอ ซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่มิด อารมณ์ดีเกินเหตุ
ทุกคนต่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเจ้านายอยู่ในสภาพแบบไหนกันแน่ ทั้งเหนื่อยทั้งมีความสุขไปพร้อมกันได้อย่างไร
ตอนพักกลางวัน จางเทียนหยู่กับเหอซือฉีเดินเข้ามาหาเขา แล้วแซวกันอย่างไม่เกรงใจ
“ซิงไป๋ ช่วงนี้นายไปทำอะไรมาเนี่ย รอยคล้ำใต้ตาจะห้อยถึงคางอยู่แล้ว”
เหอซือฉียิ้มเจ้าเล่ห์ “สารภาพมาตามตรงเลยนะ อย่าบอกนะว่าหนิงหนิงของนายสูบพลังจนหมดเกลี้ยงแล้ว”
เซิ่นซิงไป๋ได้ยินแล้วก็เงียบ ไม่โต้แย้งและไม่ปฏิเสธ
ทั้งสองสบตากัน พลันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ให้ตายสิ! จริงด้วยเหรอเนี่ย! อ๊าก!”
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านเซินผู้เย็นชาและถือพรหมจรรย์อยู่เป็นนิจ จะมีวันที่โดนสูบพลังจนหมดด้วย!”
พวกเขาพูดสลับกันไปมา แซวเขาไม่หยุด เอาเรื่องที่ร่างกายเขาอึดสู้แฟนสาวไม่ได้มาล้อเล่น
เซิ่นซิงไป๋ไม่โกรธสักนิด สีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบว่า
“อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกนายที่ไม่มีแฟน”
คำพูดประโยคเดียวทำเอาทั้งสองพูดไม่ออก
“เซิ่นซิงไป๋ นายเกินไปแล้วนะ! อวดความรักแล้วยังจะโจมตีส่วนตัวอีกหรือไง”
“สรุปคือเหนื่อยก็จริง แต่มีความสุขมากสินะ!”
หลังถูกจางเทียนหยู่กับเหอซือฉีแซวกันไปคนละยก เซิ่นซิงไป๋ก็ลงมือจัดการอย่างฉับไวเด็ดขาด
เขาให้คนจัดห้องกว้างขวางห้องหนึ่งในบริษัท แล้วเร่งทำห้องออกกำลังกายส่วนตัวที่มีอุปกรณ์ครบครันให้เสร็จภายในคืนเดียว
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนเรียนเนื้อหาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองจบแล้ว จึงยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการเพื่อขอไม่เข้าเรียน