บทที่ 110 ซูหนิงหนิงผู้ปกป้องสามี
ทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินออกมา ทุกคนก็ชี้ไม้ชี้มือใส่เซิ่นซิงไป๋ คำด่าทอหยาบคายดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทั้งน่าฟังเสียที่ไหน แถมยังบาดหูสุด ๆ
ความโกรธพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่างของซูหนิงหนิง
ในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังโกลาหล ไม่รู้ว่าใครจู่ ๆ ก็ลงมือขว้างแอปเปิลเน่าลูกหนึ่งใส่เซิ่นซิงไป๋ตรง ๆ
ชั่วพริบตาเดียว แววตาของซูหนิงหนิงพลันคมกริบ ความอ่อนโยนที่มีอยู่เป็นปกติหายวับไป เหลือเพียงแววตาเย็นเยียบคมปลาบ
เธอยกมือขึ้นรับแอปเปิลเน่าลูกนั้นไว้อย่างแม่นยำและคล่องแคล่ว ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะสะบัดมือขว้างกลับไปเต็มแรง
แอปเปิลพุ่งเข้าใส่ฝูงชนตรง ๆ
วินาทีถัดมา ก็มีคนในฝูงชนกุมหัวร้องโหยหวนขึ้นมาทันที
“อ๊าก! หัวฉัน! เจ็บมาก!”
ทั้งบริเวณเงียบกริบในทันที
คนสองสามคนที่กำผลไม้เตรียมจะส่งเสียงโห่ร้องแล้วขว้างตาม พลันชะงักค้าง ท่าทางลังเลขึ้นมา
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าถ้าหลบอยู่ในฝูงชนแล้วขว้างของมั่ว ๆ ไป ก็คงไม่มีใครจับได้ จะได้ระบายความมุ่งร้ายอย่างไม่ต้องเกรงใจ ซึ่งความรู้สึกนั้นไม่ได้มีแค่กับเรื่องนี้เท่านั้น
หลายคนฉวยโอกาสจากเรื่องนี้ ระบายความกดดันจากที่ทำงาน ความอัดอั้นในชีวิต และความไม่พอใจทุกอย่างที่มีต่อความเป็นจริงใส่เซิ่นซิงไป๋
ในสายตาคนทั่วไป เซิ่นซิงไป๋เป็นชายหนุ่มอนาคตไกล โดดเด่นเปล่งประกาย ทั้งรวย มีฐานะ แถมยังหล่อ ต่างจากคนที่ต้องเหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นหาเลี้ยงชีพทุกวันอย่างพวกเขาราวฟ้ากับเหว
การได้กดข่มคนที่เป็นดั่งลูกรักสวรรค์แบบนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังสะใจสุด ๆ
ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาขว้างใส่และคำด่าที่พวกเขาพ่นออกมา ไม่ได้มุ่งไปที่เซิ่นซิงไป๋เลย แต่เป็นหัวหน้าที่คอยบีบคั้นพวกเขาในทุกวันกับชีวิตที่ไม่เป็นธรรมต่างหาก