บทที่ 24 หอพักสี่คน สมาชิกครบทีม
ไม่นานนัก ห้องพักก็จัดการเรียบร้อย สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบสุด ๆ
พอถึงเวลาต้องแยกย้าย เซิ่นซิงไป๋ก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “เดี๋ยวก่อน”
เขาหันหลังลงไปชั้นล่าง แล้วไปหอบกล่องขนม นม และขนมทานแทนมื้ออาหารกล่องใหญ่มาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมหาวิทยาลัย
จากนั้นก็วางไว้ใต้เตียงของซูหนิงหนิงอย่างมั่นคง พร้อมกำชับอย่างละเอียด
“ถ้าอยากกินขนมก็กินได้ แต่กลางคืนอย่าออกไปซื้อของข้างนอกมั่วซั่ว ไม่ปลอดภัย
อย่ากินขนมเยอะเกินไปในคราวเดียว กินข้าวให้ตรงเวลา แล้วก็ใช้ชีวิตให้เป็นเวลา”
เขาพูดจุกจิกต่ออีกพักใหญ่
พอกำชับทุกอย่างเสร็จ เซิ่นซิงไป๋ก็มองซูหนิงหนิงอีกครั้ง กล่าวลาเสียงเบา แล้วเดินตามพ่อกับแม่ซูออกไป เขายังต้องรีบไปรายงานตัวที่คณะของตัวเองด้วย
ซูหนิงหนิงส่งทุกคนออกไปแล้วก็หันกลับไปทางหอพัก
พอกลับถึงห้อง ก็เห็นหลินจือเซี่ยกับเพื่อนกำลังจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่
ซูหนิงหนิงเดินเข้าไปถามส่ง ๆ ว่า “พวกเธอคุยอะไรกันอยู่เหรอ”
หลินจือเซี่ยรีบรับคำทันที
“พวกเรากำลังพูดถึงพี่ชายของเธออยู่น่ะ หล่อเกินไปแล้ว สูงอีกต่างหาก ดูก็รู้ว่าฉลาดมาก”
“อยากมีพี่ชายแบบนี้บ้างจัง!”
ซูหนิงหนิงพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ
“เขาเก่งจริง ๆ เป็นนักเรียนหัวกะทิมาตลอด ถ้าไม่ได้เขาคอยติวให้ ฉันคงสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ไม่ได้แน่”
หลินจือเซี่ยกับเพื่อนมองดวงตาใสกระจ่างไร้เดียงสาของเธอ
ที่แท้หนุ่มหล่อคนนั้นก็แอบรักข้างเดียวสินะ
หลังจากเซิ่นซิงไป๋มาถึงมหาวิทยาลัยจิงหัว เขาตั้งใจจะให้พ่อซูกับแม่ซูกลับบ้านไปก่อน
แต่พ่อซูกับแม่ซูยังคงไม่วางใจ ยืนกรานว่าจะไปส่งเขาถึงหอพัก
คนอื่นมีครอบครัวมาส่งกันทั้งนั้น มีแค่ซิงไป๋ที่ไม่มี จะเป็นอะไรไปล่ะ