ตลอดครึ่งเดือนหลังจากนั้น ซูเสี่ยวหม่านเดินเที่ยวบ้านคนในหมู่บ้านแทบครบทุกหลัง นอกจากจะได้รู้จักหน้าค่าตาผู้คนแล้ว เธอยังเอาขนมที่เด็ก ๆ ชอบกินไปแลกกับผักสดจากแปลงผักด้วย
การขายผักสดในห้างสรรพสินค้าไม่ใช่อาชีพที่ทำได้ยาวนาน แถมยังมีข้อจำกัดตามฤดูกาล
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ท้อแท้ เธอยังคงชอบชีวิตแบบนี้มาก
เธอกลายเป็นขาประจำที่เที่ยวเล่นไปทั่วหมู่บ้านอย่างเต็มตัว!!!
ตอนนี้แค่เธอถือขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปบ้านไหน คนบ้านนั้นก็จะไปเลือกผักที่เก็บได้จากแปลงผักมาให้เป็นการตอบแทน
พวกเธอเข้าอกเข้าใจกันดีโดยไม่ต้องพูดแล้ว
นอกจากจะได้คะแนนสะสมแล้ว เธอยังได้เพื่อนคุยเพิ่มอีกหลายคน
เดินเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้ไปเรื่อย เธอเลยได้รู้เรื่องลับ ๆ ที่เมื่อก่อนตัวเองไม่เคยรู้ไม่น้อย
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านเข้าใจแล้วว่าทำไมย่าซูถึงชอบไปคุยเล่นกับเพื่อนเก่าให้หายเหงา โอ๊ย สนุกจริง ๆ
เรื่องแปลก ๆ สนุก ๆ ในหมู่บ้านทำเอาความคิดความเชื่อของซูเสี่ยวหม่านแทบพังไม่เป็นท่า
ก่อนหน้านี้เธอใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยรู้เลยว่าชนบทจะมีเรื่องสนุกขนาดนี้
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าคุยกับคนอายุเกิน 50 ปีสนุกกว่าคุยกับวัยรุ่นเสียอีก
ตอนนี้กลุ่มเพื่อนของซูเสี่ยวหม่านแทบจะซ้ำกับกลุ่มเพื่อนของย่าซูทั้งหมด
เพียงแต่กลุ่มเพื่อนของซูเสี่ยวหม่านกว้างขวางกว่าของย่าซูนิดหน่อย
เพื่อนเก่าที่สนิทที่สุดของย่าซูมีแค่สามบ้าน และย่าซูก็ชอบคุยกับคนพวกนั้นที่สุด