หลังจากซูหงซีวิ่งหนีไป ก็กลับไปหาลูกพี่ลูกน้องของเขา
หลิวหย่งจื้อถามว่า “หงซี อาสะใภ้ให้ลูกอมเธอหรือเปล่า?”
ซูหงซีส่ายหน้า “ผมไม่ได้ขอเธอสักหน่อย!”
หลิวหย่งจื้อได้ยินแล้วก็โมโห “เธอนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ ทำไมไม่ขอเธอล่ะ?
รู้ไหมว่าเมื่อกี้เด็ก ๆ ที่เล่นด้วยกันกับเรากินของที่อาสะใภ้เธอให้ทั้งนั้น!”
ซูหงซีทำปากยื่น “ผมไม่เอาหรอก ผมจะรอให้อาสะใภ้เป็นฝ่ายให้เอง”
หลิวหย่งจื้อได้ยินแล้วก็ทนไม่ไหว ยื่นมือผลักซูหงซีทันที “เธอโง่หรือไง ถ้าไม่ขออาสะใภ้ แล้วเขาจะให้ได้ยังไง”
ซูหงซีนึกถึงสองครั้งก่อนที่ซูเสี่ยวหม่านให้ลูกอมเขา แถมยังให้ขนมเถาซูกินด้วย จึงมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
“อาสะใภ้จะให้ผมเอง!”
หลิวหย่งจื้อยิ่งโมโห เขาผลักซูหงซีอีกครั้ง คราวนี้ออกแรงมากกว่าเดิมจนซูหงซีล้มลงไปตรง ๆ
“ฮือ ๆ ๆ...”
มือของซูหงซีครูดกับพื้น ฝ่ามือมีเลือดไหลออกมาทันที เขาจึงร้องไห้โฮ
หลิวหย่งจื้อเห็นว่าก่อเรื่องเข้าแล้ว ก็รีบวิ่งกลับไป
ที่จริงเขากลัวอาสะใภ้ใหญ่ รีบไปหาย่าขอให้ช่วยคุ้มครอง
ตอนนั้นแม่หลิวกำลังสั่งความลูกชายสองคน “เจี้ยนจวิน เจี้ยนผิง พรุ่งนี้แม่ก็จะกลับแล้ว พวกลูกกับเสี่ยวฟางก็อยู่ที่นี่ไปก่อน พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงค่อยกลับบ้าน”
หลิวเจี้ยนจวินอยากกลับหมู่บ้านมาก จะได้ไปสานสัมพันธ์กับหลี่เอ้อร์นี ตอนนี้ที่บ้านเขาไม่ขัดสนเงินสินสอดแล้ว เขาอยากกลับไปให้เร็วที่สุด
จะได้ป้องกันไม่ให้เธอถูกคนอื่นแย่งไป