ซูเสี่ยวหม่านเดินตามซูซื่อเซิ่งเลี้ยวไปเลี้ยวมาในตรอกเล็ก ๆ ในที่สุดก็ผลักประตูบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่งเข้าไป
“เสี่ยวหม่าน ที่นี่แหละ”
ซูซื่อเซิ่งเปิดประตูรั้ว แล้วตะโกนเรียก “ชุนเยี่ยน ดูสิว่าใครมา?”
วันนี้พี่สะใภ้สี่เก็บกวาดทั้งในบ้านและนอกบ้านจนเรียบร้อยแล้ว กลางวันยังพาลูก ๆ ออกไปซื้อของที่สหกรณ์อีกด้วย
ตอนค่ำเธอทำกับข้าวเสร็จ รอซูซื่อเซิ่งกลับบ้าน พอได้ยินเสียงเขาก็รีบวิ่งออกมาทันที
“ซื่อเซิ่ง ใครมาน่ะ?”
ลูกทั้งสองคนก็วิ่งตามออกมาด้วย
จากนั้นแม่ลูกสามคนก็เห็นซูเสี่ยวหม่าน
คนที่ไม่ได้รับการต้อนรับสักเท่าไร
“น้องสามี วันนี้มาทำไมอีกล่ะ?”
พี่สะใภ้สี่ซาบซึ้งใจที่ซูเสี่ยวหม่านช่วยพาเธอมารวมตัวกับซูซื่อเซิ่ง แต่ก็ไม่อยากให้น้องสามีมาอยู่บ้านพวกเขานาน ๆ
บ้านที่แบ่งให้พวกเขานั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไร ลานบ้านก็มีพื้นที่แค่ราว ๆ 5 ตารางเมตร
ในห้องยังต้องรอให้ซูซื่อเซิ่งว่าง แล้วใช้แผ่นไม้กั้นเป็นสองห้อง เพื่อให้ลูก ๆ นอนสะดวกขึ้น
ถ้าน้องสามีมาพักด้วย ก็ไม่มีที่ให้นอนจริง ๆ
พอซูเสี่ยวหม่านเห็นท่าทีของพี่สะใภ้สี่ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
“พี่สะใภ้สี่ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ค้างบ้านพี่หรอก ฉันเข้ามาในอำเภอเพราะมีธุระ”
“วันนี้แค่แวะมาดูว่าพวกพี่เป็นยังไงบ้าง กลัวว่าหลานชายหลานสาวจะหิว เลยเอาข้าวกับแป้งมาฝาก”
พี่สะใภ้สี่ได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้น “อ๋อ อย่างนั้นก็ดีแล้ว”