หยางเมิ่งจู๋เห็นปกหนังสือสองสามเล่มที่ชวนให้คนอ่านหน้าแดง ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ “อ๊า! นี่ไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ของฉัน!”
เพราะโมโหมาก เธอจึงเดินเข้าไปปัดมือของเฉินเจวียนออกทันที
หนังสือหลายเล่มร่วงลงพื้น แถมยังบังเอิญเปิดค้างอยู่ เผยให้เห็นภาพประกอบที่วาบหวามยิ่งกว่าเดิม รวมถึงข้อความโจ่งแจ้งเหล่านั้น
ตอนยื่นมือไป หยางเมิ่งจู๋เผลอออกแรงมากเกินไปจนเฉินเจวียนเจ็บมือ
เฉินเจวียนมองหยางเมิ่งจู๋อย่างไม่เกรงใจ “หมอหยาง หนังสือพวกนี้พวกเราค้นเจอในห้องของคุณด้วยตัวเอง คนตั้งมากมายอยู่ที่นี่ อย่าคิดจะเถียงข้าง ๆ คู ๆ เลย”
หยางเมิ่งจู๋คล้ายคนเสียสติ เธอกระทืบหนังสือเก่า ๆ บนพื้นซ้ำไปหลายครั้ง
“ไม่จริง ฉันถูกใส่ร้าย เป็นซูเสี่ยวหม่าน เธอตั้งใจใส่ร้ายฉัน!”
หยางเมิ่งจู๋ลนลานกวาดตามองหาซูเสี่ยวหม่าน
“ซูเสี่ยวหม่าน เธอเป็นคนเอามาวางใช่ไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านเม้มปากยิ้ม “หมอหยาง คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่เคยมาสถานีอนามัยสักหน่อย”
“จุ๊ ๆ ๆ รสนิยมของหมอหยางนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ฮ่า ๆ!”
หยางเมิ่งจู๋โมโหจนแทบคลั่ง เธอชี้หน้าซูเสี่ยวหม่านกับเฉินเจวียน “พวกเธอสองคนรวมหัวกันใส่ร้ายฉัน!”
“หัวหน้าสวี คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะคะ!”
ตอนนี้สวีเฟิงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก เขาคิดว่าหยางเมิ่งจู๋จับประเด็นสำคัญไม่ถูก
เมื่อเทียบกับหนังสือวาบหวามเล่มนั้น หนังสือภาษาต่างประเทศหลายเล่มต่างหากที่สำคัญที่สุด
ถ้าตระกูลหยางถูกมองว่ามีความสัมพันธ์กับต่างประเทศ เรื่องคงใหญ่โตแน่!