วันรุ่งขึ้น ตอนซูเสี่ยวหม่านตื่นก็สายโด่งแล้ว
ทั้งบ้านตระกูลซูเงียบกริบ แม้แต่เสียงเด็ก ๆ ก็ยังไม่มี
พอลุกขึ้นมา ซูเสี่ยวหม่านก็ร้องเรียกอยู่หลายครั้ง “แม่ แม่?”
ย่าซูเดินออกมาจากห้องฝั่งซูอู่เกอ “โธ่เอ๊ย เพิ่งกล่อมเสี่ยวสืออี๋หลับไป อย่าไปปลุกเด็กเข้าล่ะ”
ย่าซูมีหลานชายกับหลานสาวรวมกันถึง 11 คน
ซูหงรุ่ยวัยเพียง 8 เดือน เป็นหลานคนที่ 11
ซูเสี่ยวหม่านเกาหัว “แม่ คนอื่น ๆ ไปไหนกันหมดล่ะ? แล้วหลานชายหลานสาวคนอื่น ๆ ล่ะ?”
ย่าซูเหลือบมองซูเสี่ยวหม่าน “ลองดูสิว่านี่มันกี่โมงแล้ว พวกเขาก็ต้องไปทำงานที่หน่วยผลิตกันน่ะสิ”
“แม่ พวกพี่สะใภ้ไปทำงานก็ว่าไปอย่าง แต่อวี้เจียวเพิ่งห้าขวบ จะไปทำงานอะไรได้?”
“ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ตอนนี้หญ้าในไร่ขึ้นสูงท่วมหัว เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็ไปถอนหญ้าในนา เด็กอายุห้าขวบขึ้นไปทำงานหนึ่งวันได้สองแต้มแรงงานเชียวนะ!”
ซูเสี่ยวหม่าน “..........”
ซูเสี่ยวหม่านหน้าเจื่อน “แม่ แล้วทำไมไม่เรียกหนูล่ะ?”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกอับอายมาก หลานสาววัยห้าขวบลงนาไปทำงาน ส่วนเธอที่อายุ 18 ปีแล้วกลับนอนอืดอยู่บ้าน
ต่อให้ซูเสี่ยวหม่านหน้าหนาแค่ไหนก็ทนไม่ไหวแล้ว
ย่าซูไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติเลย “อ้าว ก็ร่างกายลูกยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ? เมื่อวานก็วิ่งวุ่นมาทั้งวัน เหนื่อยแย่ วันนี้ก็พักอยู่บ้านให้สบายเถอะ!”
ใบหน้าซูเสี่ยวหม่านแดงก่ำ ในบ้านตระกูลซูมีแค่เธอกับเด็กน้อยวัยแปดเดือนที่ยังนอนอุตุอยู่