ซูเสี่ยวหม่านเพ่งมอง แล้วก็พบว่าคนที่เรียกเธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่เจวียนกับคนอื่น ๆ ที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี่เอง
หลี่เจวียนกับซ่งรั่วเวยลงไร่ไปทำงานพร้อมกับปัญญาชนลงชนบท วันนี้พวกเธอได้รับมอบหมายให้ถอนหญ้าในแปลงถั่วเหลือง
เวลานี้ หลี่เจวียนเพิ่งทำงานในไร่มาตลอดช่วงเช้า จนรู้สึกว่ามือไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป มือขาวนุ่มถูกเชือกบาดจนแดง ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวใสก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ แค่ครึ่งวันก็แดงเรื่อแล้ว
เห็นซูเสี่ยวหม่านเดินเข้ามา หลี่เจวียนก็ถามว่า “เสี่ยวหม่าน ทำไมเพิ่งออกมาตอนนี้ล่ะ? เธอไม่ต้องทำงานจริง ๆ เหรอ?”
ตลอดช่วงเช้า หลี่เจวียนได้ยินปัญญาชนลงชนบทคนอื่นพูดถึงเรื่องต่าง ๆ กันไม่น้อย แน่นอนว่าหัวข้อสนทนาต้องมีซูเสี่ยวหม่านอยู่ด้วย
เพราะเด็ก ๆ ในหมู่บ้านต้ากั่งที่ปิดเทอมฤดูร้อนต่างก็ลงไร่ไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือแค่ผู้ใหญ่อย่างซูเสี่ยวหม่านที่ยังไม่มา
พวกเขาเห็นลูก ๆ ครอบครัวซูหลายคนแล้ว แต่กลับไม่เห็นซูเสี่ยวหม่านเลย
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มเจื่อน ๆ เธอไม่ได้ตั้งใจอู้งานจริง ๆ ถึงจะไม่ชอบทำงานในไร่ก็เถอะ พอถูกหลี่เจวียนถามขึ้นมาแบบนี้ก็รู้สึกกระดากอยู่บ้าง “เอ่อ วันนี้ฉันตื่นสาย เมื่อวานออกไปข้างนอกเหนื่อยเกินไป เช้านี้เลยนอนเพลินไปหน่อย ฮ่า ๆ!”
ตอนเช้าหลี่เจวียนก็อยากนอนตื่นสายเหมือนกัน แต่หัวหน้ากลุ่มที่จุดพักปัญญาชนลงชนบทปลุกเธอเสียแต่เช้า
“เสี่ยวหม่าน ฉันอิจฉาเธอจริง ๆ!”
ตอนหลี่เจวียนพูด เธอรู้สึกอย่างนั้นจากใจจริง
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมปัญญาชนลงชนบทหญิงคนอื่น ๆ ที่จุดพักถึงอิจฉาความสบายของซูเสี่ยวหม่าน
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าแดดแรงเหลือเกิน แค่นี้ใบหน้าก็ร้อนผ่าวแล้ว “หลี่เจวียน ฉันไม่คุยกับเธอก่อนนะ ฉันจะไปหาพี่ใหญ่ มีธุระนิดหน่อย!”