หวังต้าจู้ไม่ได้ถอยหนีเพราะสีหน้าเย็นชาของจ้าวซิ่วลี่
เขาเดินตามหลังจ้าวซิ่วลี่ต้อย ๆ “ซิ่วลี่ เธอจะทำแบบนี้ไปทำไม? เกาหงเฟยไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยสักนิด”
จ้าวซิ่วลี่หันขวับกลับมา จ้องหวังต้าจู้อย่างดุดัน
“ซิ่วลี่ ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้แล้วเธอไม่พอใจ แต่ฉันเป็นผู้ชายเหมือนกัน ฉันดูออกว่าสายตาของเกาหงเฟยหมายความว่ายังไง”
แววเหี้ยมเกรียมวูบผ่านใบหน้าของจ้าวซิ่วลี่ แต่เธอก็ซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องให้แกมายุ่ง!”
หวังต้าจู้เห็นจ้าวซิ่วลี่ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ แต่ใจเขาก็ยังหวั่นไหว
“ซิ่วลี่...”
จ้าวซิ่วลี่ไม่สนใจหวังต้าจู้ เธอเดินกะเผลก ๆ มุ่งหน้าไปยังหอพักคนงานตามลำพัง
“ซิ่วลี่ ถ้าเธอต้องการ ฉันช่วยได้นะ”
จ้าวซิ่วลี่หันกลับมา “หืม? นายจะช่วยฉันยังไง?”
หวังต้าจู้กัดฟัน “ฉันช่วยสั่งสอนยัยนั่นให้สักยก ให้เธอได้ระบายแค้น”
จ้าวซิ่วลี่มีแผนที่โหดเหี้ยมกว่านั้นอยู่ในใจ แต่เธอพูดกับหวังต้าจู้ไม่ได้
ถ้าผู้ชายคนนี้พึ่งพาไม่ได้ขึ้นมา เกรงว่าเธอจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
แต่ให้เขาไปสั่งสอนยัยนั่นก่อนก็ดีเหมือนกัน
“ได้ ฉันจะรอดูว่านายจะช่วยฉันระบายแค้นได้เมื่อไร แล้วจะลงมือเมื่อไหร่ล่ะ?”
หวังต้าจู้คิดถึงเพื่อนที่สนิทกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “วางใจได้ คืนนี้แหละ ฉันจะไปหาคนเดี๋ยวนี้”
“ได้!”
จ้าวซิ่วลี่มองแผ่นหลังของหวังต้าจู้ที่เดินจากไป แล้วกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
หึ!!!
กล้าแย่งซีนฉันงั้นเหรอ?