หลังจากหลี่เถี่ยจวินกับพวกพากันจากไป ซูเสี่ยวหม่านก็รีบเข้าไปพยุงชายชราที่ล้มอยู่บนพื้น “คุณลุง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
เพียงแตะตัวชายชรา ซูเสี่ยวหม่านก็รู้ว่าเขาขาดสารอาหารมานาน สาเหตุหลักก็เพราะผอมเกินไปจริง ๆ
“ลุงถาน บาดเจ็บหรือเปล่า?”
ถานกวงหย่วนถูกพยุงให้ลุกขึ้น เขาโบกมือ “ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร!”
จากนั้นก็หันไปมองซูเสี่ยวหม่านที่กำลังประคองเขาอยู่ “หนู ทำให้ลำบากแล้ว คนพวกนั้นไม่ใช่คนที่ควรไปมีเรื่องด้วย ต่อไปหนูหลบพวกเขาไว้หน่อยนะ”
หญิงชราที่คอยช่วยถานกวงหย่วนมาตลอดเอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว หนู คนพวกนั้นไม่ใช่คนดี ถึงหนูจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่พวกเขามีอิทธิพลมาก”
ซูเสี่ยวหม่านดึงพี่ชายของตัวเองออกมาในเวลานี้ “ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณลุงคุณป้า ฉันมีฝีมืออยู่แล้ว อีกอย่างพี่ชายฉันเป็นหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้านต้ากั่ง ซูต้าเฉียง ฉันไม่กลัวหลี่เถี่ยจวินหรอกค่ะ”
ถานกวงหย่วน “.........”
เมื่อกี้ยังเรียกฉันว่าคุณลุงอยู่เลย ตอนนี้กลับเรียกฉันว่าคุณอาแล้ว
นี่ไม่กลายเป็นเรียกผิดรุ่นหรอกหรือ
ซ่งชูหมิ่นเหลือบมองถานกวงหย่วน ก่อนจะเอ่ยว่า “หนู อายุเท่านี้ก็เป็นหลานสาวพวกเราได้แล้วนะ”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มตอบ “ฉันมีศักดิ์สูงในหมู่บ้านค่ะ แม่ฉันอายุพอ ๆ กับพวกคุณ ถ้าให้เรียกคุณปู่คุณย่าก็คงไม่เหมาะ”
ซ่งชูหมิ่นอดถามไม่ได้ “ตอนนี้แม่หนูอายุเท่าไหร่แล้ว?”
“ปีนี้แม่อายุ 57 แล้วค่ะ”
ซ่งชูหมิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้ม “ไม่นึกเลยว่าแม่ของหนูจะอายุมากกว่าฉันตั้งสองปี”