บทที่ 17 ลงมือช่วยคน ซูเสี่ยวหม่านเห็นจักรยานที่จู่ ๆ ก็โผล่มา แล้วถึงกับตะลึง
เธอยืนอยู่ริมถนน จักรยานกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน ทำเอาสะดุ้งโหยง
แม้ซูเสี่ยวหม่านจะผ่านโลกมาพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้
“ระบบ ทำไมจักรยานถึงโผล่มาได้ล่ะ?”
“โฮสต์ อีกฝ่ายรับปากว่าจะให้คุณ จักรยานก็ต้องมาอยู่แล้ว”
“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเขารู้ที่อยู่ของฉันได้ยังไง?”
“โฮสต์ มีระบบอย่างฉันอยู่ คุณจะอยู่ที่ไหนก็ระบุตำแหน่งได้อยู่แล้ว”
ซูเสี่ยวหม่าน “.........”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าตัวเองมองระบบเป็นแค่แอปในโทรศัพท์ธรรมดาไปจริง ๆ จนลืมไปว่าการที่ระบบนี้ปรากฏขึ้นมาได้ ก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์อยู่แล้ว
เธอเลิกคิดมากเรื่องความสมเหตุสมผล แล้วรับมันไว้โดยไม่ลังเล
ในเมื่อเธอยังทะลุมิติมาเกิดใหม่ได้ แล้วจะมีอะไรที่ยอมรับไม่ได้อีกล่ะ
ซูเสี่ยวหม่านมองจักรยานเก่าที่ลมยางแบน แฮนด์เบี้ยว แถมยังไม่มีเบาะ ก็พอเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงใจกว้างนัก
ของแบบนี้ไม่ได้มีราคาอะไรจริง ๆ
แฮนด์จักรยานเบี้ยว เข็นแล้วไม่ค่อยสะดวก ซูเสี่ยวหม่านจึงต้องยกจักรยานขึ้นแบกเดินไป
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ถ้าเอาจักรยานพัง ๆ กลับบ้านตรง ๆ คนในบ้านต้องถามซอกแซกแน่
เธอควรเอาจักรยานไปซ่อนไว้ก่อน แล้วค่อยหาเวลาขนเข้าเมืองไปลองดูว่ามีใครซ่อมได้ไหม
พอคิดถึงเรื่องซ่อมจักรยาน ซูเสี่ยวหม่านก็นึกถึงพี่ชายรองขึ้นมา ถ้าพี่รองซูอยู่บ้าน เรื่องจักรยานคันนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว