เมื่อผ้าปิดหน้าของคนกลุ่มนั้นถูกดึงลงมา ซูเอ้อร์กั๋วกับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยก็พบว่าคนพวกนี้เป็นพนักงานในโรงงานทั้งนั้น
ซูเสี่ยวหม่านถามว่า “พี่รองรู้จักคนพวกนี้เหรอ?”
ซูเอ้อร์กั๋วพยักหน้า “อืม พวกเขาเป็นพนักงานโรงงานเครื่องจักร”
ซูเสี่ยวหม่านถามอย่างสงสัย “ดี ๆ อยู่แล้ว ทำไมถึงมาทำร้ายพวกเราล่ะ?”
เธอหันไปมองฟู่จิ่งสุย “คุณเป็นตำรวจพอดี จับคนพวกนี้ไปสถานีตำรวจให้หมด แล้วสอบสวนให้รู้เรื่องเลย”
“อืม ส่วนอีกเจ็ดแปดคนที่หนีไปก็ต้องตามตัวมาให้ได้เหมือนกัน”
พูดจบ ฟู่จิ่งสุยก็หยิบกุญแจมือออกมาคล้องหวังต้าจู้ทันที
เขามองออกแล้วว่าคนหลายคนทำตามสีหน้าของหวังต้าเสา
ซูเอ้อร์กั๋วกับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยไม่คิดว่าจะมีตำรวจอยู่ด้วย ไอ้หนุ่มพวกนี้ในโรงงานช่างรนหาที่ตายจริง ๆ ถึงกับกล้าปล้นตำรวจ
ตอนถูกใส่กุญแจมือ หวังต้าจู้ถึงเพิ่งรู้สึกกลัว เขาไม่คิดเลยว่าไอ้หนุ่มหน้าขาวคนนั้นจะเป็นตำรวจ!
“คุณตำรวจ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ เข้าใจผิดจริง ๆ!”
คนอื่น ๆ ที่ถูกซ้อมก็พากันพูดขึ้น “เข้าใจผิดครับ เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
หลี่ไห่เหอรู้ว่าเรื่องนี้บานปลายแล้ว พนักงานโรงงานกลับดักปล้นตำรวจลับหลัง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก
แถมฟังจากที่พูดกัน ยังมีคนหนีไปอีกเจ็ดแปดคน
นั่นหมายความว่ามีคนสิบกว่าคนรวมกลุ่มกันก่อเรื่องทะเลาะวิวาท หากเรื่องนี้ไปถึงสถานีตำรวจ พรุ่งนี้โรงงานเครื่องจักรของพวกเขาคงโด่งดังไปทั่วเมืองฮาแน่