“สหายหลิว กรุณาให้ความร่วมมือด้วยครับ ผมมีเรื่องคดีจะสอบถามลูกของคุณ อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่เลยครับ”
ฟู่จิ่งสุยเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่ไม่เคยยิ้มแย้มประกอบกับเครื่องแบบที่สวมอยู่
ทำให้หลิวเสี่ยวฟางไม่กล้าขวางทาง “เชิญเข้ามาข้างในค่ะ!”
ฟู่จิ่งสุยเดินเข้าไปทันที แล้วประจันหน้ากับตู้จื้อจงที่เพิ่งมาถึงหน้าประตูพอดี
หลิวเสี่ยวฟางเอ่ยอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน “สหายตำรวจคะ นี่น้องชายสามีฉันค่ะ”
ตู้จื้อจงเห็นตำรวจมาตั้งแต่เช้าตรู่ก็ใจหาย แววตาวูบไหวไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงรีบพยักหน้าประจบประแจงฟู่จิ่งสุย “สหายตำรวจ มาที่บ้านผมมีธุระอะไรหรือครับ?”
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน สายตาของฟู่จิ่งสุยก็กวาดมองข้าวของทุกชิ้นภายในห้องอย่างรวดเร็ว
เขายังสังเกตเห็นสายตาที่หลิวเสี่ยวฟางส่งให้กับน้องชายสามีด้วย
รวมถึงท่าทางที่เธอคอยดึงเสื้อขึ้นมาปิดคอตั้งแต่เขาปรากฏตัว
ส่วนน้องชายสามีของเธอกลับสวมแค่กางเกงขาสั้นอยู่ต่อหน้าพี่สะใภ้ ภาพเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดา
“เด็ก ๆ อยู่ไหนครับ?”
ฟู่จิ่งสุยดูแคลนพฤติกรรมของชายหญิงตรงหน้า แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัว เขาเข้าไปยุ่งไม่ได้
“เด็กอะไรครับ?” ตู้จื้อจงถามกลับ
“เด็กสามคนของพี่ชายคุณไงครับ”
หลิวเสี่ยวฟางรีบพูดขึ้น “ที่บ้านมีเด็กสามคนจริงค่ะ แต่บ้านคับแคบ เมื่อคืนมีแค่ไห่หลานที่นอนอยู่บ้าน ส่วนไห่เฟิงกับไห่เฉียงพี่น้องสองคนไปนอนบ้านปู่ของพวกเขา”