ซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ กลับมาถึงสถานีตำรวจตอนดึกมากแล้ว
ซูซื่อเซิ่งส่งภรรยากับลูก ๆ กลับบ้านเรียบร้อย ส่วนตัวเองมารอข่าวที่สถานีตำรวจ
เดิมทีพี่สะใภ้สี่ไม่คิดจะกลับไป แต่ซูหงหลินยังเด็กอยู่ การอดนอนที่สถานีตำรวจอาจทำให้ร่างกายพังได้ง่าย
ตอนซูเสี่ยวหม่านกลับมาถึงสถานีตำรวจ ก็เห็นซูซื่อเซิ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงโคนกำแพง ซุกหน้ากับเข่า เห็นได้ชัดว่าง่วงจนหลับไปแล้ว
พอคนของสถานีตำรวจกลับมา ที่นั่นก็พลันคึกคักขึ้นทันที
เมื่อพาเด็ก ๆ กลับมาด้วย เจ้าหน้าที่ก็เริ่มจัดการดูแลเด็กแต่ละคน พร้อมถามว่าบ้านของพวกเขาอยู่ที่ไหน
เมื่อพบเด็กแล้ว ก็ต้องติดต่อครอบครัวของพวกเขา
ซูซื่อเซิ่งถูกเสียงดังปลุกให้ตื่น เขาลุกพรวดแล้ววิ่งไปหาเด็ก ๆ ทันที
คนอื่น ๆ ที่มารอข่าวอยู่ที่สถานีตำรวจเหมือนเขาก็พากันวิ่งเข้าไปหาเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น เสียงอึกทึก เสียงร้องไห้ และเสียงหัวเราะในสถานีตำรวจดังประสานกันไปหมด
พ่อแม่ที่พบลูกแล้วรีบขอบคุณเจ้าหน้าที่ตำรวจ บางคนกอดลูกไว้แน่น
ซูซื่อเซิ่งเดินหาจนทั่ว แต่ไม่พบซูอวี้เจียว เขาถึงกับยืนงงงัน
“เสี่ยวหม่าน เสี่ยวหม่าน อวี้เจียวไม่อยู่ข้างใน”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าอย่างหนักใจ “อืม อวี้เจียวไม่อยู่”
ซูซื่อเซิ่งรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา “ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมล่ะ? จับพวกค้ามนุษย์ได้หมดแล้ว ทำไมถึงไม่เห็นวี่แววของอวี้เจียวเลย”