โจวหย่งคังไม่เชื่อ ซูเสี่ยวหม่านชอบเขามาตั้งหลายปี จะมีคนรักใหม่เร็วขนาดนี้ได้ยังไง
“เหมยฮวา ที่เธอพูดจริงหรือ?”
โจวเหมยฮวาพองแก้ม “พี่ใหญ่ ซูเสี่ยวหม่านยอมรับกับปากเองเลยนะ วันนี้ฉันไปเล่นริมแม่น้ำ เห็นเธอกับผู้ชายคนหนึ่งเล่นเลื่อนหิมะกัน
เรื่องนี้นอกจากฉันแล้ว โจวหย่งเฉียงก็เห็นเหมือนกัน”
โจวหย่งคังไม่เชื่อ เขาส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว “เป็นไปไม่ได้!”
โจวหย่งเฉียงเสริมว่า “พี่ใหญ่ ผมก็เห็นเหมือนกัน!”
เมื่อเห็นน้องชายกับน้องสาวยืนยันหนักแน่น โจวหย่งคังก็ทั้งประหลาดใจและรู้สึกใจหายขึ้นมาเล็กน้อย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าซูเสี่ยวหม่านจะไปชอบคนอื่น
ตั้งแต่เด็ก เด็กคนนั้นก็วิ่งตามหลังเขามาตลอด เขาชินเสียแล้ว
ถึงฤดูร้อนจะถูกตบไปทีหนึ่ง เขาก็ยังคิดว่าขอแค่ตัวเองออกหน้าไปง้อสักหน่อย ก็พาเธอกลับมาได้
แต่เธอจะมีแฟนได้ยังไง?
“เอ่อ... แล้วผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?” โจวหย่งคังถามย้ำ “คงหล่อสู้ฉันไม่ได้ใช่ไหม?”
ในบรรดาหนุ่ม ๆ ของหมู่บ้านต้ากั่ง โจวหย่งคังนับว่าหน้าตาดีติดอันดับอยู่เหมือนกัน
เขาไม่เหมือนเด็กหนุ่มคนอื่นในหมู่บ้านที่ผิวคล้ำและแข็งแรง แต่กลับดูบอบบางอ่อนแอกว่า
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่โตและมีชั้นตาสองชั้น ตั้งแต่เด็กก็ได้รับคำชมไม่น้อย
โจวเหมยฮวาเหลือบมองพี่ชาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อืม... ไม่หล่อเท่าพี่หรอก!”
โจวหย่งเฉียง “...”
พี่สาวจะโกหกได้ยังไง?
โจวหย่งคังยิ้มออกมาทันที
หึ เขามั่นใจว่าจะตามเธอกลับมาได้แน่