สุดท้าย แต่ละครอบครัวก็ได้รับเงินไปทั้งหมด 320 หยวน
ตระกูลซูที่มีสมาชิกมากมายขนาดนี้ เก็บเงินมาหลายปี แต่รวมกันแล้วยังมีเงินเก็บไม่ถึง 2,000 หยวน
พี่สะใภ้สามไม่คิดว่าจะได้เงินเกิน 300 หยวน จึงดีใจมาก แม้แม่สามีจะเป็นคนดูแลเงิน แต่เธอก็พอรู้รายรับของบ้าน และยังคำนวณเป็นด้วย
พอรู้ว่าย่าซูไม่ได้แอบซ่อนเงินไว้ เธอก็ยิ่งรู้สึกดีกับแม่สามีมากขึ้น
ตอนนั้นย่าซูหยิบเงินอีก 70 หยวนที่เหลือออกมา แล้วเลื่อนไปตรงหน้าซูเสี่ยวหม่าน “เงิน 70 หยวนนี้เป็นของลูก เป็นเงินค่าขนมที่ลูกเก็บมาตลอดหลายปี ไม่ต้องเอาไปรวมกับเงินของบ้านหรอก”
ซูเสี่ยวหม่านลังเลเล็กน้อย “แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ!”
ย่าซูหันไปมองคนอื่น ๆ “พวกเธอมีใครไม่พอใจไหม ที่ฉันคืนเงินให้เสี่ยวหม่าน”
พี่สะใภ้สามได้ยินคำว่า “คืน” ก็เข้าใจความหมายของย่าซูทันที
ตอนนี้เธอได้ส่วนแบ่งก้อนใหญ่ไปแล้ว เงินอีกสิบหรือแปดหยวนก็ไม่ได้สำคัญอะไร
อีกอย่าง เงินส่วนนั้นก็ไม่ใช่พวกเธอสามีภรรยาเป็นคนให้
ซูเหล่าอู่กล่าวว่า “แม่ พวกเราไม่มีปัญหาครับ เงินนี้พี่รองกับน้องหกให้เสี่ยวหม่านอยู่แล้ว”
ซูเหล่าสามก็รับคำ “แม่ ไม่มีปัญหาครับ”
ย่าซูพอใจ “เสี่ยวหม่านเป็นน้องสาวของพวกเธอ ยังไม่แต่งงาน ต่อไปก็ต้องให้พวกพี่ชายช่วยดูแลกันบ้าง!”
ซูเสี่ยวหม่านได้ยินแล้วก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี
เดิมทีเธอก็เป็นเสี้ยนหนามในใจของพวกพี่สะใภ้อยู่แล้ว พวกนั้นต่างก็คิดว่าเธอเป็นตัวปัญหา
เธอรีบเก็บเงิน 70 หยวนเข้าที่ “แม่ ไม่ต้องให้พี่ชายช่วยดูแลหรอกค่ะ พี่ ๆ กับพี่สะใภ้แค่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอ เงิน 70 หยวนนี้หนูขอเก็บไว้เป็นสินเดิมในอนาคตนะคะ แหะ ๆ”