หลิวเสี่ยวฟางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพี่สะใภ้สี่เลยสักนิด เธอเป็นคนประเภทบอบบางอ่อนแอ ปกติก็อาศัยท่าทางแบบนี้เรียกความเห็นใจจากคนอื่น
คนอื่น ๆ ในห้องผู้ป่วยตอนแรกเห็นพี่สะใภ้สี่ลงไม้ลงมือ ก็คิดจะเข้าไปห้าม
แต่พอได้ยินคำด่าของพี่สะใภ้สี่ ทุกคนก็ไม่เข้ามายุ่งอีก
อย่างไรเสีย คนที่ไปยั่วยวนสามีของคนอื่นก็ไม่ใช่คนดีทั้งนั้น
“อีแก่สารเลว ลูกที่แกคลอดออกมาก็เป็นไอ้ลูกหมาทั้งนั้น ยังคิดจะขายลูกสาวฉันอีก ถุย!”
พี่สะใภ้สี่ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดในหมู่บ้านอยู่แล้ว แถมยังร่างใหญ่กำยำ เพราะทำงานในไร่นามานาน จึงมีเรี่ยวแรงไม่น้อย
ตอนนี้หลิวเสี่ยวฟางถูกซ้อมจนถอยกรูดไม่หยุด
ตู้ไห่หลาน ลูกสาวของเธอเพิ่งอายุ 8 ขวบ ตอนนี้ก็กลัวจนร้องไห้ออกมา
“แม่ แม่ อย่าตีแม่หนูเลย...”
พี่สะใภ้สี่แค่อยากจัดการหลิวเสี่ยวฟาง ไม่ได้คิดจะทำร้ายเด็ก
“ซูซื่อเซิ่ง รีบอุ้มเด็กไปเร็ว!”
ในใจซูซื่อเซิ่งเองก็มีไฟสุมอยู่ เขาโมโหเด็กตระกูลตู้เหมือนกัน เพียงแต่เด็กยังเล็ก ตำรวจก็คงลงโทษอะไรไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังถูกภรรยาทุบตีมาอีก ทั้งที่ต้องรับความอัดอั้นอย่างไม่เป็นธรรม
ตอนที่เขายืมเงิน เขาไม่ได้คิดจะเอาเปรียบแม่ม่ายคนนั้นเลยจริง ๆ
แค่ได้ยินคำประจบไม่กี่คำ ใครจะคิดว่าหลิวเสี่ยวฟางกับลูกจะคิดเกาะแกเขาเสียอย่างนั้น!
ซูซื่อเซิ่งดึงตู้ไห่หลานออกไปทันที ไม่ยอมให้ภรรยาทำร้ายเด็ก
หลิวเสี่ยวฟางถูกตีจนเจ็บ จึงร้องว่า “หัวหน้าซู ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที!”