ผู้โดยสารทยอยขึ้นรถกันเรื่อย ๆ หยางเมิ่งจู๋จึงไม่มีทางเลือก ได้แต่เดินไปด้านหลัง
เธอเลือกที่นั่งด้านหลังซูเสี่ยวหม่าน พอเห็นซูเสี่ยวหม่านเอนศีรษะพิงไหล่ฟู่จิ่งสุย เธอก็มองเห็นได้แค่ฟู่จิ่งสุยเท่านั้น
หยางเมิ่งจู๋ไม่อยากเชื่อเลยว่าฟู่จิ่งสุยจะชอบสาวบ้านนอกคนหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ปักกิ่ง จ้าวปินเคยบอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาอยู่ข้างกายฟู่จิ่งสุย ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจนัก
เธอรีบจัดการเรื่องเอกสารเพื่อย้ายมาที่นี่เร็วที่สุดแล้ว ใครจะรู้ว่าสุดท้ายก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง
หยางเมิ่งจู๋นึกถึงเรื่องนี้แล้วส่ายหน้า ไม่สิ เธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้
ฟู่จิ่งสุยเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงยังไม่ลึกซึ้งอะไรนัก
พอนึกถึงช่วงสั้น ๆ ที่ได้พูดคุยกับซูเสี่ยวหม่าน หยางเมิ่งจู๋ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กสาวที่รับมือยาก
คิดได้อย่างนั้น หยางเมิ่งจู๋ก็ค่อย ๆ วางใจลง
ถึงเวลาออกเดินทางพอดี
รถโดยสารออกเดินทางแล้ว โดยเริ่มต้นจากเมืองฮาและผ่านซินเซียงระหว่างทาง
ซินเซียงเป็นสถานีเล็ก ๆ รถโดยสารจอดไม่นานนัก
พอรถแล่นออกจากสถานี ซูเสี่ยวหม่านก็หลับสนิทยิ่งกว่าเดิม
ฟู่จิ่งสุยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตามแรงโยกของรถ แล้วหลับตาลง
กลิ่นหอมกล้วยไม้จากเส้นผมของซูเสี่ยวหม่านลอยอบอวลอยู่ตรงปลายจมูกฟู่จิ่งสุย เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอใช้สบู่กลิ่นอะไร ถึงได้หอมขนาดนี้
กลิ่นหอมที่รายล้อมทำให้ความคิดที่จะหลับของฟู่จิ่งสุยพังลง เขานอนไม่หลับจริง ๆ