ซูเสี่ยวหม่านไม่ยอมเชื่อว่าตัวเองจะดวงไม่ดี คิดว่าอีกหลายวันข้างหน้ายังมีแต้มอีกไม่น้อยที่จะเข้าบัญชี
เธอจึงเริ่มใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยอีกครั้ง สุ่มรางวัลติดกันถึงห้าครั้ง
แต่กลับไม่มีรางวัลทักษะเลยสักชิ้น
ซูเสี่ยวหม่านมองข้าวของบนเตียงเตาอย่างจนใจ มีโฟมล้างหน้า 1 หลอด กระโปรงบราจีสไตล์ยุคเจ็ดศตวรรษที่แล้ว 1 ตัว ลูกอมนมกระต่ายขาว 1 ถุง ขนมเถาซู 1 ห่อ และกิ๊บดอกไม้สีชมพู 1 คู่
“ระบบ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมไม่มีสักชิ้นที่ฉันถูกใจเลย?”
“โฮสต์ ของรางวัลเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คนในใจโฮสต์ปรารถนา”
ซูเสี่ยวหม่านหยิบยาเม็ดผิวขาวกับโฟมล้างหน้าที่ได้มาตั้งแต่ครั้งแรกขึ้นมา “ระบบ สองอย่างนี้นับว่าเป็นของที่ฉันอยากได้ก็จริง แต่ของอย่างอื่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเลยสักนิด”
ระบบอธิบายอย่างเย็นชา “ของเหล่านั้นเป็นสิ่งที่คนในครอบครัวของโฮสต์ต้องการ”
ซูเสี่ยวหม่าน “..........”
ให้ตายสิ คิดแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
ซูเสี่ยวหม่านหยิบกระโปรงบราจีขึ้นมา “ใครอยากได้ตัวนี้?”
“หลิวชุ่ยหง!”
ซูเสี่ยวหม่านดูขนาดแล้วก็เห็นว่าเป็นไซซ์ของพี่สะใภ้สามจริง ๆ
“แล้วใครอยากได้ลูกอมนมกระต่ายขาว?”
“ซูหงซี!”
“แล้วขนมเถาซูล่ะ?”
“ซูหงเวย!”
“กิ๊บสีชมพูคงเป็นของซูอวี้ซินสินะ?”
“ใช่!”
ซูเสี่ยวหม่าน “..........”
ซูเสี่ยวหม่านขมวดคิ้ว “ระบบ ทำไมฉันสุ่มรางวัลแล้วถึงได้ทำให้ความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริงล่ะ?”
ระบบตอบเสียงเย็น “ตอนนี้โฮสต์แค่อยากมีผิวขาวขึ้น ส่วนของรางวัลจากการสุ่มจะสแกนความปรารถนาในใจของคนในครอบครัวโฮสต์ด้วย”