บนภูเขาต้าชิง ซูเสี่ยวหม่านหาเจอถ้ำร้างแห่งหนึ่งเข้าจริง ๆ
เมื่อก่อนพอมีศัตรูบุกมา ชาวบ้านที่อยู่ตีนเขาก็จะขนคนทั้งครอบครัวหนีขึ้นเขา
แต่หลายปีมานี้ไม่มีภัยพิบัติใด ๆ ผู้คนที่ซ่อนตัวอยู่บนเขาจึงลดน้อยลง
แถวนี้มีแต่ก้อนหิน ชาวบ้านจึงไม่ค่อยขึ้นมา
ซูเสี่ยวหม่านออนไลน์เข้าไปทันที แล้วตามหาไป๋สือเสินสังหาร “คุณอยู่ไหม ฉันเจอสถานที่แล้ว!”
พอดีอีกฝ่ายก็กำลังนึกถึงข้อตกลงระหว่างเขากับซูเสี่ยวหม่านอยู่เช่นกัน เขาคิดไว้ว่าถ้าถึงเวลานัดแล้วซูเสี่ยวหม่านยังไม่มา เขาจะขนของไร้ประโยชน์ที่เหลือไปให้หมด
ไป๋สือเสินสังหารตอบ “อยู่!”
“งั้นดีเลย คุณเอาของมาส่งได้แล้ว!”
ทันทีที่ซูเสี่ยวหม่านพูดจบ เพียงชั่วพริบตา จักรยานพัง ๆ กองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
จักรยานพวกนี้มีฝุ่นจับ บางคันถึงกับมีตะไคร่ขึ้นแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านมองจักรยานพัง ๆ ตาเป็นประกาย นี่ไม่ใช่ขยะเสียหน่อย ทั้งหมดนี่คือเงินทั้งนั้น!
จักรยานจอดเรียงกันอยู่แบบไหนก่อนหน้านี้ พอมาถึงที่นี่ก็ยังจอดอยู่แบบเดิมทุกประการ
ไป๋สือเสินสังหารเตือน “อย่าลืมผักที่รับปากว่าจะส่งให้ฉันนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านตอบ “วางใจได้ พรุ่งนี้เช้าฉันส่งให้คุณ ผักเพิ่งเก็บจากแปลงสด ๆ เลย รับรองว่าสดมาก!”
ไป๋สือเสินสังหารตอบ “ได้!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายออฟไลน์ไปแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็ออกจากระบบตาม
เธอจัดจักรยานให้เป็นกองด้วยตัวเอง แล้วนับดูอีกครั้ง ก่อนจะพบว่ามีถึง 186 คัน ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคันอย่างที่คิด