ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยก็จดทะเบียนสมรสกันอย่างนี้เอง
เมื่อเห็นเอกสารที่ดูคล้ายใบประกาศนียบัตร ทั้งคู่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
พอหัวหน้าสถานีเจิ้งรู้ว่าทั้งสองจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ก็โล่งใจขึ้นมาทันที
ฟู่จิ่งสุยถือเป็นตำรวจที่ฝีมือดีที่สุดในบรรดาลูกน้องของเขา
อันผิงเป็นเมืองเล็ก ๆ มีเจ้าหน้าที่อยู่ไม่กี่คน เวลาออกไปสืบคดีแล้วมีเสี่ยวฟู่ตามไปด้วย ก็รู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยมจริง ๆ
เขาไม่อยากให้ต้นกล้าชั้นดีอย่างฟู่จิ่งสุยต้องหมดอนาคตเพราะจดหมายแจ้งเบาะแสที่คลุมเครือฉบับเดียว
ตอนนี้ก็ดีแล้ว ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
หัวหน้าสถานีเจิ้งยิ้มพลางมองซูเสี่ยวหม่าน “สหายซู ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือจริง ๆ!”
ซูเสี่ยวหม่าน “.........”
คำพูดของหัวหน้าสถานีฟังดูราวกับการแต่งงานของเธอเป็นภารกิจทางการเมืองอย่างนั้นแหละ
เธอยิ้มพลางจับมือฟู่จิ่งสุย “หัวหน้าสถานีเจิ้ง เดิมทีฉันก็จะแต่งงานกับเขาอยู่แล้วค่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มแย้มสนทนากับหัวหน้าสถานีเจิ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะออกไปพร้อมกับฟู่จิ่งสุย
“ไปกันเถอะ กลับบ้านกับฉันนะ!”
คำพูดสั้น ๆ ของซูเสี่ยวหม่านกลับทำให้ฟู่จิ่งสุยชะงักไป
กลับบ้าน
ฟู่จิ่งสุยคิดถึงคำสองคำนี้ เขามีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว ช่างดีเหลือเกิน
ตอนยังเด็ก ขณะที่เขายังทำใจจากการเสียแม่ไม่ได้ พ่อก็มีภรรยาใหม่ และเขาก็มีน้องชายอีกคน
คนในบ้านนั้นต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน ส่วนเขากลับเหมือนคนนอก
ต่อมาตาก็จากเขาไปอีก เขาแทบจำไม่ได้แล้วว่าบ้านเป็นอย่างไร