ซูเสี่ยวหม่านดีใจมาก “ลุงถาน งั้นพรุ่งนี้ฉันมารับนะคะ วันนี้ขอตัวกลับก่อน”
ลุงถานเริ่มถอดล้อแล้ว เขาโบกมือให้ซูเสี่ยวหม่าน
ซูเสี่ยวหม่านลุกขึ้น ตั้งใจจะกลับ แต่ศาสตราจารย์ซ่งกลับมาพอดี เธอคว้ามือซูเสี่ยวหม่านไว้ “เสี่ยวหม่าน ยาพวกนั้นราคาเท่าไรจ๊ะ ไม่รู้ว่าเงินที่ฉันมีพอหรือเปล่า”
ศาสตราจารย์ซ่งถือเงินย่อยกำใหญ่ ดูแล้วมีอยู่สิบกว่าหยวน เธอยัดเงินใส่มือซูเสี่ยวหม่านโดยตรง “นี่มี 13 หยวน 6 เหมา ไม่รู้ว่าพอไหม ถ้าไม่พอ เดือนหน้าเราค่อยจ่ายเพิ่มให้เธอได้ไหมจ๊ะ?”
ซูเสี่ยวหม่านรีบยื่นเงินคืน “คุณป้าซ่ง เงินเมื่อวานก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องจ่ายเพิ่มหรอก”
ศาสตราจารย์ซ่งจะเชื่อได้อย่างไร “หนูเอ๊ย กำลังหลอกฉันอยู่หรือเปล่า ยาพวกนี้เป็นของมีค่าเชียวนะ”
สำหรับคนอย่างศาสตราจารย์ซ่ง การหาซื้อยายากกว่าชาวบ้านทั่วไปมาก
ซูเสี่ยวหม่านไม่ยอมรับเงิน “คุณป้าซ่ง พอจริง ๆ ค่ะ ไม่ปิดบังป้าหรอก ฉันมีช่องทาง ยาพวกนั้นเสียเงินไปแค่ 8 หยวน 6 เหมาเอง”
ซูเสี่ยวหม่านไม่อยากยื้อยุดกับศาสตราจารย์ซ่งต่อ จึงบอกรายละเอียดค่าใช้จ่ายในการรับซื้อยาให้ฟัง
เมื่อเห็นว่าซูเสี่ยวหม่านไม่ได้พูดปด ศาสตราจารย์ซ่งก็หยิบเงิน 3 หยวน 6 เหมาออกมาจากกอง แล้วยัดใส่มือเธอ “งั้นรับเงินนี่ไว้เถอะ”
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าศาสตราจารย์ซ่งเป็นหญิงชราที่จริงจังกับเรื่องเงินมาก จึงไม่อยากเอาเปรียบเธอ ซูเสี่ยวหม่านเกาศีรษะ “คุณป้าซ่ง ถ้าฉันรับเงินของป้า งั้นต้องคิดค่าซ่อมรถให้ลุงถานด้วยหรือเปล่าคะ?”