พี่สะใภ้สี่เห็นพี่สะใภ้ห้าได้รับไปสามชิ้น ก็รู้ทันทีว่าในนั้นมีส่วนของตัวเองอยู่ด้วย
ตอนนี้เธอเริ่มโกรธตัวเองที่เมื่อครู่หุบปากไม่ทันแล้ว “เสี่ยวหม่าน เสี่ยวหม่าน...”
ซูเสี่ยวหม่านทำเป็นไม่ได้ยิน หันหลังกลับเข้าห้องตัวเองไปเลย
ย่าซูนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนเตียงเตา ยังคงทำต่อไป แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม
ลูกสะใภ้สองคนนี้หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น คราวนี้แย่งของราคาถูกไม่ได้แล้วสินะ!
ย่าซูไม่ยุ่งเรื่องบาดหมางระหว่างลูกสาวกับลูกสะใภ้ เมื่อก่อนที่เธอลำเอียงให้ลูกสาวคนเล็ก ก็แค่แอบแบ่งของกินให้บ้างเท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วก็ไม่มีอะไรให้
ปกติเธอก็ปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ได้จงใจหาเรื่องหรือทำให้ใครเสียหน้า
เธอมีลูกสาวคนเล็กอยู่คนเดียว จะรักเอ็นดูมากหน่อยก็ไม่เห็นจะเกินไปตรงไหน
ซูเสี่ยวหม่านเอาของห้าชิ้นไปให้พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซู วางไว้บนเตียงเตาเรียบร้อยแล้ว
ครั้งนี้เธอซื้อมา 20 ชิ้น ตอนนี้เหลืออยู่แค่ 10 ชิ้น
เธอเก็บไว้เองหนึ่งชิ้น ที่เหลือนำไปไว้ในห้องของย่าซู “แม่ ของพวกนี้วางไว้ในห้องแม่นะ แม่เก็บไว้ใช้ได้เลย”
ย่าซูใช้เข็มแตะศีรษะตัวเองเบา ๆ “อะไร เธอยังอยากให้แม่แก่ ๆ คนนี้ซักผ้าให้ด้วยหรือไง?”
ซูเสี่ยวหม่านชะงักไปก่อน จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วหัวเราะอย่างจนใจ “โธ่ แม่คนแก่จอมงอน หนูแค่ตุนของไว้เพิ่มหน่อย วางไว้ที่แม่ก็จะได้สบายใจไง!”
ซูเสี่ยวหม่านหยิบรองเท้าแตะพลาสติกที่ซื้อมาออกมาอีกครั้ง