คำพูดที่ซูเสี่ยวหม่านเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด กลับทำให้ย่าซูครุ่นคิดอยู่นาน
แต่ย่าซูก็ไม่ได้เล่าเรื่องในอดีตของตัวเองให้ซูเสี่ยวหม่านฟัง
เวลานั้นเอง เสียงเด็ก ๆ ก็ดังมาจากนอกประตูบ้านตระกูลซู
“อาสี่กลับมาแล้วเหรอ?”
ซูหงซีวิ่งพรวดเข้ามา “ย่า อาสี่กลับมาแล้ว!”
ย่าซูโกรธลูกชาย แต่ยังรักหลานชายกับหลานสาวอยู่ ดังนั้นจึงไม่ใส่ใจที่หลานชายแวะมาเล่นที่บ้านทุกวัน
ช่วงนี้ซูซานชางแบกเครื่องมือออกไปรับจ้างตามหมู่บ้านต่าง ๆ เพราะที่บ้านไม่มีข้าวสารเหลือแล้ว
เขาทำงานช่างไม้ได้ ช่วยชาวบ้านทำเฟอร์นิเจอร์ แลกกับข้าวสารอาหารแห้งกลับมาไม่น้อย
ย่าซูไม่ได้เจอลูกชายคนที่สี่มาหลายวันแล้ว ในใจก็อดคิดถึงไม่ได้
ซูเสี่ยวหม่านเองก็อยากรู้ว่าเด็ก ๆ บ้านตู้ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
หลายวันมานี้เธอไม่ได้เข้าอำเภอ จึงไม่รู้ความเป็นไปทางนั้นเลย
“แม่ ผมกลับมาแล้วครับ”
ย่าซูมองออกไปข้างนอก แล้วก็พบว่าลูกชายคนที่สี่กลับมาด้วยรถ
“เหล่าสี่ รถข้างนอกนั่นมาจากไหน?”
ซูซื่อเซิ่งยิ้มตอบ “แม่ครับ คราวนี้ผมกลับมามีเรื่องจะคุยกับพี่ใหญ่ เป็นข่าวดีครับ!”
ย่าซูรีบตะโกนไปทางลานบ้าน “หงซี รีบไปที่ทำการกองการผลิตตามลุงใหญ่กลับมาที!”
“ได้!” ซูหงซีรีบวิ่งออกไปทันที
ซูเสี่ยวหม่านเห็นท่าทางของซูซื่อเซิ่งแล้วก็สงสัย “พี่สี่ มีข่าวดีอะไรหรือเปล่า?”
ซูซื่อเซิ่งหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวหม่านเดาถูกจริง ๆ เป็นข่าวดี พี่สะใภ้สี่ได้เป็นพนักงานประจำแล้ว อยู่แผนกเดิมของพี่นี่แหละ”