พอคนในกองผลิตกลับไปกันหมดแล้ว ซูต้าเฉียงถึงเรียกซูเสี่ยวหม่านเข้ามา “ไม่เข้ามาอยู่ข้างนอกทำอะไร?”
ซูเสี่ยวหม่านไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ได้ยินตอนเธอโต้นักบัญชีหลิวหรือเปล่า เธอจึงหัวเราะแหะ ๆ “พี่ใหญ่!”
ซูต้าเฉียงได้ยินคำพูดของนักบัญชีหลิวอยู่แล้ว เขาเองก็คิดว่าอีกฝ่ายชอบยุ่งเรื่องคนอื่นเกินไป
น้องสาวเสี่ยวหม่านของเขาจะลงนาไม่ลงนา ก็ไม่ใช่เรื่องที่บ้านหลิวต้องมายุ่ง
คนในบ้านมีตั้งเยอะช่วยกันทำงาน เขาไม่ได้ขาดคะแนนแรงงานสามห้าคะแนนที่ซูเสี่ยวหม่านหาได้สักหน่อย
ใช่แล้ว ซูเสี่ยวหม่านเกิดมาไม่เหมาะกับงานไร่นา ตอนเด็กสุขภาพไม่ค่อยดี จึงไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย
ตอนนี้เธออายุ 17 ปีแล้ว ต่อให้ไปทำงานในนา ก็ทำอะไรไม่ได้มาก คะแนนแรงงานที่ได้ย่อมน้อยตามไปด้วย
ซูเสี่ยวหม่านยังมีปัญหาอีกอย่าง คือทนกลิ่นในนาข้าวไม่ได้ โดยเฉพาะตอนถอนหญ้าในนา แค่เธอก้าวเข้าไปก็อาเจียนไม่หยุด
เธอทนกลิ่นเหม็นในนาไม่ได้
ตอนอายุ 14 ปี ซูเสี่ยวหม่านลงนาครั้งแรก อาเจียนจนแทบฟ้าดินพลิกคว่ำ
“เสี่ยวหม่าน เรื่องหาสายไฟที่เธอพูดถึง เชื่อถือได้ไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าหงึก ๆ “เชื่อถือได้สิ ขอแค่กองผลิตเรามีเงินก็พอ”
ซูต้าเฉียงมองซูเสี่ยวหม่านอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “คนที่บอกช่องทางให้เธอเป็นคนเมืองฮาจริง ๆ เหรอ? พี่รองเธอรู้จักไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านส่ายหน้า “พี่ใหญ่ นั่นเป็นเพื่อนของหนู พี่รองไม่รู้หรอก”
ซูต้าเฉียง “.........”