เมื่อถ่ายภาพหมู่เสร็จ ทุกคนก็ทยอยขึ้นรถ มุ่งหน้าไปหมู่บ้านต้ากั่งด้วยกัน
พวกผู้นำจากอำเภอนั่งรถเก๋งมา รถของพวกเขาจึงอยู่ขบวนหน้า
ส่วนซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ ขึ้นรถแทรกเตอร์
ทุกคนรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านกำลังตั้งครรภ์ จึงยกที่นั่งดีที่สุดให้เธอ
หลิวว่านเถียนกำชับหลิวฉีจวินว่าให้ขับช้า ๆ แล้วก็หันมามองซูเสี่ยวหม่านอย่างลังเล เหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
จากนั้นหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้านอื่น ๆ ก็มองซูเสี่ยวหม่านตาเป็นประกายเช่นกัน
“มีอะไรเหรอคะ?”
วันนี้หลิวว่านเถียนได้ไปดูโรงอิฐของหมู่บ้านต้ากั่ง จึงตระหนักถึงความแตกต่างขึ้นมา
โรงอิฐของหมู่บ้านเขาเทียบกับหมู่บ้านต้ากั่งแล้ว ก็เหมือนหลานชายเทียบกับปู่ทวด
เรียกได้ว่าเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด
แต่เขาก็รู้ดีว่าหากพึ่งพาหมู่บ้านตัวเองอย่างเดียว ไม่มีทางสู้หมู่บ้านต้ากั่งได้ อีกอย่าง เขาก็หาเครื่องจักรแบบนี้มาไม่ได้ด้วย
หลิวว่านเถียนเลิกคิดจะแข่งกับซูต้าเฉียงไปแล้ว
ตอนนี้เขามีเพียงคำขอเล็ก ๆ ง่าย ๆ ข้อเดียว
หลิวว่านเถียนกระแอมเบา ๆ “เอ่อ เสี่ยวหม่าน...”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวว่านเถียนขออะไรจากคนอื่น จึงยังรู้สึกกระดากอยู่บ้าง
ซูเสี่ยวหม่านมองหลิวว่านเถียนพลางยิ้มตาหยี “ลุงหลิวอยากพูดอะไรเหรอคะ?”
หลิวว่านเถียน “.........”
มองซูเสี่ยวหม่านที่อายุน้อยกว่าหลานสาวของตัวเองเสียอีกแล้ว เขาก็ไม่ค่อยอยากยอมรับคำเรียก ‘ลุง’ สักเท่าไร
“คืออย่างนี้ รูปที่ถ่ายวันนี้ ขอให้ฉันสักใบได้ไหม?”
พอพูดจบ หลิวว่านเถียนก็รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก
ที่สำคัญ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอของจากเด็กสาว!
ซูเสี่ยวหม่านใจกว้างมาก “ได้สิคะ เดี๋ยวพอฉันเอารูปไปล้าง รูปที่มีพวกคุณอยู่ด้วย ฉันจะแบ่งให้คนละชุด”