ซูเสี่ยวหม่านยืนอยู่ข้างย่าซู พอเห็นว่าหมอประจำหมู่บ้านคือหยางเมิ่งจู๋ เธอก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หยางเมิ่งจู๋คนนี้มาหมู่บ้านของพวกเธอ ดูท่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงสินะ!
พอนึกถึงผู้เฒ่าถานที่อยู่ในคอกวัว เธอก็คิดว่า หยางเมิ่งจู๋คงมาที่นี่เพราะผู้เฒ่าถาน
ดูท่าเธอคงต้องจับตาอีกฝ่ายให้ดีเสียแล้ว อย่างไรเสียก็รับปากฟู่จิ่งสุยไว้แล้ว
หยางเมิ่งจู๋หน้าตาสะสวย รูปร่างอรชร ผิวพรรณขาวผ่อง โดยเฉพาะเวลายิ้ม ยิ่งทำให้คนรู้สึกสนิทสนมด้วย
“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหยางเมิ่งจู๋ เรียกฉันว่าหมอหยางก็ได้ ต่อไปฉันจะเป็นหมอที่สถานีอนามัยของหมู่บ้านค่ะ”
ชาวบ้านหมู่บ้านต้ากั่ง ไม่ว่าหญิงหรือชาย เด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างพากันปรบมือให้หยางเมิ่งจู๋
นักบัญชีหลิวกล่าวขึ้นในเวลานั้นว่า “หมอหยาง ทางนี้เป็นที่พักที่เตรียมไว้ให้ ส่วนตรงนี้เป็นที่ตรวจคนไข้ครับ”
แม้หยางเมิ่งจู๋จะรู้สึกรังเกียจอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับยินดีปรีดา แถมยังพูดหยอกเย้าว่า “มาถึงหมู่บ้านต้ากั่งแล้ว ยังมีห้องพักส่วนตัวให้ด้วย สภาพความเป็นอยู่ดีกว่าตอนอยู่ในตำบลเสียอีกค่ะ”
พอชาวบ้านได้ยินหยางเมิ่งจู๋พูดแบบนั้น ต่างก็ยิ้มกว้างและหัวเราะตามกัน
เด็กสาวคนนี้ดีจริง ดูท่าทางบอบบาง แต่ไม่รังเกียจสภาพแวดล้อมในชนบท
หยางเมิ่งจู๋จึงสร้างความประทับใจที่ดีให้ชาวบ้าน
หลังจากขนข้าวของเข้าห้องแล้ว ซูต้าเฉียงเห็นว่ายังมีคนล้อมวงอยู่ไม่ยอมแยกย้าย จึงเริ่มไล่กลับ “เอาละ ทุกคนก็ได้เจอหมอหยางกันแล้ว ต่อไปก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน