ฉินเหลียงหานยกมือบังแสงไฟฉายที่ส่องเข้าตา
พอเขายกมือขึ้น หลิวชุ่ยฟางก็ฉวยโอกาสโผเข้ากอดฉินเหลียงหานทันที
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านมองเห็นทั้งคู่ชัดแล้ว ถึงหลิวชุ่ยฟางจะหันหลังให้เธอ แต่ซูเสี่ยวหม่านก็ยังจำชุดที่อีกฝ่ายสวมได้
ผู้หญิงที่เอาผ้าห่มลายดอกผืนใหญ่มาตัดเป็นเสื้อผ้าใส่มีไม่มากนัก
ชุดของหลิวชุ่ยฟางสะดุดตาเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นว่าไม่ใช่คนนอกหมู่บ้านมาทำลายข้าวของ ซูเสี่ยวหม่านก็โล่งใจ เธอพูดขึ้นทันทีว่า “ขอโทษที่มาขัดจังหวะ พวกคุณทำต่อเถอะ!”
ฉินเหลียงหานผลักหลิวชุ่ยฟางออก แล้วตะโกนมาทางซูเสี่ยวหม่านว่า “ซูเสี่ยวหม่าน อย่าเข้าใจผิดนะ ผมกับสหายหลิวไม่ได้มีอะไรกันเลย!”
ซูเสี่ยวหม่าน “.........”
ซูเสี่ยวหม่านมีเส้นดำเต็มหน้าผาก เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ
ซูเสี่ยวหม่านถือไฟฉายแล้วกดมือลงเล็กน้อย “เอ่อ ปัญญาชนฉิน ใจเย็นก่อนนะ ฉันรับรองว่าจะไม่เอาเรื่องของพวกคุณสองคนไปพูดข้างนอกเด็ดขาด”
ขัดขวางหนุ่มสาวไม่ให้คบกัน ระวังฟ้าผ่าตาย!
กว่าจะได้มีอิสระคบหากันทั้งที จะไม่สนับสนุนให้เต็มที่ได้ยังไง
เธอเองก็ชอบต้นป็อปลาร์หนุ่มเหมือนกันนี่นา!
ความรู้สึกแบบนี้เธอเข้าใจดี!
ถึงก่อนหน้านี้ปัญญาชนฉินจะเหมือนมาวนเวียนอยู่แถวเธอสักสองสามวันก็เถอะ!
แต่การเปลี่ยนเป้าหมายก็เป็นเรื่องปกตินี่นา
เธอสนับสนุนเต็มที่แน่นอน
“ปัญญาชนฉิน วางใจเถอะ ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ทำต่อเลย ทำต่อเลย! ฮ่า ๆ!”
ฉินเหลียงหาน “..........”