ใต้ต้นหลิวใหญ่ในหมู่บ้านต้ากั่ง ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
ชาวบ้านบางคนรู้ข่าวล่วงหน้าแล้ว แต่ก็ยังมีบางครอบครัวที่ไม่รู้เรื่อง
การมีไฟฟ้าใช้เป็นเรื่องใหญ่ของทั้งหมู่บ้าน ต้องแจ้งให้ทั่วถึงทุกบ้าน
ตอนนี้หลายบ้านมาถึงแล้ว แต่คนยังไม่ครบ พวกผู้หญิงในหมู่บ้านจึงจับกลุ่มคุยกัน ส่วนเด็ก ๆ ก็รวมตัวกันเล่นสนุก
บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง
พอย่าซูกับพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเดินเข้ามา ก็มีคนสังเกตเห็นทันที
ย่าซูได้รับคำกำชับจากลูกสาวแล้ว รู้ว่าเธอช่วยชาวบ้านรับซื้อของแทนได้ จึงรับปากว่าจะช่วยจัดการให้
ช่วงนี้ในหมู่บ้านไม่มีใครคอยจับคนค้าเก็งกำไรหรอก เพราะชาวบ้านจะเข้าเมืองตำบลหรือเข้าอำเภอสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หลายคนจึงมักฝากคนอื่นซื้อของให้
การเข้าเมืองไปซื้อของต้องใช้ทั้งเงินและคูปอง ถ้ามีคนช่วยหิ้วของกลับมาให้ได้ ก็เป็นเรื่องดี
ย่าซูจึงตั้งใจไปหากลุ่มเพื่อนสนิทวัยเดียวกัน นอกจากจะได้อวดแล้ว ยังช่วยลูกสาวได้ด้วย
ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูก็ไปหากลุ่มผู้หญิงวัยกลางคน เธอเองก็มีเพื่อนสนิทอยู่เหมือนกัน
“นี่ ชุ่ยหง รองเท้าที่พี่สะใภ้เธอใส่อยู่แปลกตาจริง ๆ!”
“ใช่เลย ฉันเพิ่งเคยเห็นแบบนี้ครั้งแรก ราคาเท่าไรเหรอ คงไม่ถูกสินะ?”
เดิมทีพี่สะใภ้สามกำลังยิ้มอยู่ แต่สีหน้าพลันเปลี่ยน ก่อนจะพูดกระแนะกระแหนว่า “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ น้องสามีฉันเอากลับมาน่ะ ใครจะรู้ว่าไปหามาจากไหน”
“อ้าว เป็นยัยขี้เกียจคนนั้นนี่เอง!”
“เธอนี่มีความสามารถไม่เบาเลยนะ!” พอเห็นว่าย่าซูก็สวมรองเท้าแบบเดียวกัน จึงรีบถามต่อว่า “หรือว่าลูกสะใภ้ครอบครัวซูทุกคนจะได้กันหมด?”