ซูเสี่ยวหม่านเจ็บใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังซื้อแม่กุญแจจากระบบมาล็อกลานบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งเช่าไว้
จากนั้นเธอจึงขี่จักรยานไปโรงฆ่าสัตว์
พอไปถึงโรงฆ่าสัตว์ก็เที่ยงวันแล้ว เพื่อให้ซูเหล่าซื่อจำเธอได้ง่าย เธอจึงถอดหมวกกันแดดออก
โรงฆ่าสัตว์ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้ ซูเสี่ยวหม่านจึงถูกยามเฝ้าประตูขวางไว้ทันที
“เอ๊ะ สหายหญิง มาหาใครเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มตอบ “พี่คะ ฉันมาหาพี่ชายคนที่สี่ เขาชื่อซูซื่อเซิ่งค่ะ”
“อ้าว เธอเป็นน้องสาวของพี่ซื่อเซิ่งนี่เอง ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ ฉันกับพี่ซื่อเซิ่งเป็นเพื่อนสนิทกันเลย ฉันแซ่หวัง”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มตาหยี ล้วงลูกอมนมกระต่ายขาวสองเม็ดออกมาจากกระเป๋า “บังเอิญจริง ๆ เลยค่ะ!”
“พี่หวังคะ เก็บลูกอมไว้กินหวาน ๆ นะคะ!”
หวังชุนเซิงรับลูกอมไว้ ตั้งใจจะเอากลับไปให้ลูกกิน “เข้าไปเถอะ เที่ยงแล้ว เขาน่าจะอยู่ที่โรงอาหารนะ!”
“ขอบคุณค่ะ พี่หวัง!”
ซูเสี่ยวหม่านกำลังจะเข็นจักรยานเข้าไป หวังชุนเซิงก็เอ่ยว่า “น้องสาว จอดจักรยานไว้เถอะ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้”
ซูเสี่ยวหม่านเหลือบมองเข้าไปข้างใน “ขอบคุณค่ะ พี่หวัง!”
ซูเสี่ยวหม่านจอดจักรยานแล้วล็อกแม่กุญแจไว้
หวังชุนเซิงเห็นซูเสี่ยวหม่านทำแบบนั้นก็ไม่ได้โกรธอะไร สมัยนี้จักรยานเป็นของมีค่า ถ้าไม่ล็อกไว้แล้วมีคนขี่หนีไป ก็คงตามหาที่ไหนไม่ได้
อีกอย่าง พอล็อกจักรยานแล้วเขาก็สบายขึ้น ไม่ต้องคอยเฝ้าตลอดเวลา