หลังจากซูเสี่ยวหม่านกลับถึงบ้าน เธอก็พบเรื่องน่าประหลาดใจอย่างหนึ่ง
ที่แท้ก่อนหน้านี้แม้จะแยกบ้านกันแล้ว แต่แต่ละครอบครัวยังอยู่ในลานบ้านเดียวกัน
ตอนนี้ลานบ้านแยกเป็นส่วน ๆ แล้ว ใช้ไม้กั้นเอาไว้
ซูเสี่ยวหม่านกลับไปบ้านพี่ชายคนโต
พอซูหงซิงเห็นซูเสี่ยวหม่านกลับมา ก็ยิ้มดีใจ “อาสะใภ้เล็ก กลับมาแล้วเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “อืม ย่าอยู่ไหนล่ะ?”
ซูหงซิงยืดคอขึ้นนิดหนึ่ง “อยู่ในห้อง กำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่!”
ย่าซูมีฝีมืองานเย็บปักถักร้อยมาก ไม่เพียงตัดเย็บเสื้อผ้าเป็น แต่ยังปักลายบนเสื้อได้ด้วย
เมื่อก่อนรอยปะบนเสื้อของซูเสี่ยวหม่านยังดูเรียบร้อยสวยงามกว่าของเด็กคนอื่นเสียอีก
ซูเสี่ยวหม่านยกถุงขึ้นนิดหนึ่ง “หงซิง ไปบอกแม่ให้มาที่ห้องย่าหน่อย ฉันมีของให้แม่”
ดวงตาซูหงซิงเป็นประกาย “ได้เลย เดี๋ยวผมไปตามแม่มา ฮี่ ๆ”
ซูหงซิงรีบวิ่งออกไปทันที
ซูเสี่ยวหม่านถือถุงเข้าไปในห้อง ก็เห็นย่าซูนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนเตียงเตา
“แม่ หนูกลับมาแล้ว!”
ย่าซูปรายตามองซูเสี่ยวหม่าน “เมื่อวานซืนทำไมไม่กลับมา เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ซูเสี่ยวหม่านตั้งใจว่าจะรอให้ทุกคนมากันครบก่อนแล้วค่อยเล่าเรื่องซูเหล่าซื่อ ถ้าพูดตอนนี้ คุณยายคงไม่มีอารมณ์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านยกถุงแกว่งไปมา “แม่ ดูสิ หนูซื้อเสื้อผ้ามาให้แม่ด้วย”
ซูเสี่ยวหม่านหยิบเสื้อผ้าสองชุดที่ซื้อให้ย่าซูออกมาอย่างกับกำลังอวดของล้ำค่า