จักรยานพวกนี้ แค่เธอเอามาซ่อมสักหน่อย ก็ขายในตลาดได้คันละสองร้อยกว่าหยวนแล้ว
แต่ตอนนี้กลับถูกอีกฝ่ายขายเป็นเศษเหล็กไปเสียได้
ไป๋สือเสินสังหารยังคงบ่นอยู่ “บริษัทจะใช้ที่ดินแถบชานเมือง จักรยานที่ชำรุดก็ต้องจัดการทิ้งหมดแล้ว ว่าแต่ถามเรื่องนี้ทำไม หรือว่าเธออยากได้?”
ซูเสี่ยวหม่านสนใจขึ้นมาทันที “ฉันอยากได้สิ พวกคุณขายเศษเหล็กกันราคาเท่าไรเหรอ?”
ไป๋สือเสินสังหารโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่ซูเสี่ยวหม่านอีกครั้ง “ขายอะไรล่ะ เราจะหารถขนออกไป แล้วยกให้คนอื่นฟรี ๆ
ถ้าเธออยากได้ ฉันยกที่เหลืออีกหลายสิบคันให้เธอก็แล้วกัน!”
ไป๋สือเสินสังหารเองก็ดูเหมือนจะคิดว่าใช้ระบบส่งของให้สะดวกกว่า
ซูเสี่ยวหม่านกลับลำบากใจอยู่บ้าง เธอจำได้ว่าคราวก่อนจักรยานโผล่มาอย่างกะทันหัน
ถ้าจู่ ๆ มีรถพังหลายสิบคันมาโผล่ในบ้านตอนนี้ ต้องถูกจับได้แน่ เธอต้องหาที่ซ่อนไว้ก่อน
ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงภูเขาขึ้นมา
“ไป๋สือ ถ้าคุณยกจักรยานให้ฉัน วันนี้ผักพวกนี้ฉันไม่คิดเงินแล้ว ถือว่าขอบคุณคุณนะ!”
ไป๋สือเสินสังหารดูเกรงใจมาก “แบบนั้นจะดีได้ยังไง ฉันไม่เท่ากับเอาเปรียบเธอหรอกเหรอ?”
“ไม่หรอก ฉันเองก็ได้ของจากคุณเหมือนกัน แต่คุณอย่าเพิ่งส่งรถมาทีเดียวเลยนะ ฉันต้องไปหาที่เก็บก่อน”
ไป๋สือเสินสังหารว่า “งั้นเธอต้องรีบหน่อยนะ พรุ่งนี้ที่ตรงนั้นก็จะเคลียร์เสร็จแล้ว”
ซูเสี่ยวหม่านตอบกลับไป “ไม่มีปัญหา ขอเวลาฉันสามชั่วโมง ฉันจะไปหาที่เก็บ”