ซูต้าเฉียงชะงักไป “แม่ อยู่ดี ๆ ทำไมถึงคิดจะแยกบ้านล่ะครับ?”
พูดจบก็หันไปมองซูเสี่ยวหม่าน แววตาเต็มไปด้วยความจนใจ “เสี่ยวหม่าน แม่คิดเรื่องนี้เพราะเธอพูดกับแม่หรือ?”
ซูเสี่ยวหม่านวางตะเกียบลงแล้วเช็ดปาก “พี่ใหญ่ ฉันเป็นคนเสนอเองค่ะ พี่ ๆ ทุกคนแต่งงานมีครอบครัวกันมาหลายปีแล้ว ถึงเวลาแยกบ้านกันได้แล้ว”
“พวกพี่ ๆ ก็โตกันหมดแล้ว ถึงเวลาตั้งตัวเป็นครอบครัวของตัวเองและจัดการเรื่องในบ้านได้แล้วค่ะ”
เดิมทีซูต้าเฉียงคิดจะคัดค้าน แต่พอได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดเช่นนี้ ใจก็หวั่นไหวขึ้นมาจริง ๆ
น้องสาวพูดไม่ผิด หลายปีมานี้น้องชายหลายคนเคยชินกับการพึ่งพาเขา นอกจากคนที่สี่แล้ว คนที่สามกับคนที่ห้าก็ไม่ค่อยเอาไหนนัก
อีกอย่าง เขาเคยได้ยินภรรยาพูดถึงสถานการณ์ในบ้าน น้องสะใภ้หลายคนอยากส่งของไปให้ครอบครัวเดิม ก็ต้องแอบทำลับ ๆ ล่อ ๆ
“คนที่สาม ภรรยาคนที่สี่ แล้วก็คนที่ห้า พวกเธอคิดยังไง?”
ซูเหล่าซื่อออกไปทำงานข้างนอก ซูต้าเฉียงจึงถามพี่สะใภ้สี่โดยตรง
พี่สะใภ้สี่อยากตอบตกลงทันทีอยู่แล้ว แต่พี่สามกับน้องห้ายังไม่พูด เธอจึงไม่กล้าเอ่ยปาก
ซูเหล่าซานได้ยินภรรยาบ่นเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ พอจู่ ๆ ได้ยินขึ้นมา จึงยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
ซูเหล่าอู่ไม่เคยคิดเรื่องแยกบ้าน ลูก ๆ ของเขายังเล็ก อีกทั้งพี่สะใภ้ห้าก็ไม่เคยพูดถึง “พี่ใหญ่ ฉันไม่แยกบ้าน อยู่ดี ๆ ทำไมต้องแยกด้วยล่ะครับ?”
ก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ห้าก็หวั่นไหวอยู่บ้าง ไม่ว่าจะแยกบ้านหรือไม่ เธอก็ได้ประโยชน์ทั้งนั้น