ที่แท้ซูซื่อเซิ่งสร้างผลงานความดีความชอบในโรงงาน เดิมทีเขาเป็นแค่คนงานชั่วคราวในแผนกชำแหละสัตว์ แต่ด้วยจังหวะเหมาะเจาะ เขาช่วยน้องเมียของผู้อำนวยการโรงงานไว้ได้
ตอนนี้เขาถูกย้ายไปทำงานที่แผนกผลิตภัณฑ์พลอยได้ งานที่นี่สบายกว่าแผนกชำแหละสัตว์มาก
ซูซื่อเซิ่งเป็นคนพูดเก่งที่สุดในบรรดาพี่น้องมาตั้งแต่เด็ก
ตอนนี้ยิ่งคว้าโอกาสสร้างเส้นสายได้ พออยู่ในโรงฆ่าสัตว์จึงใช้ชีวิตได้อย่างสบายอกสบายใจ
ซูเสี่ยวหม่านฟังซูซื่อเซิ่งเล่าเรื่องดี ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้อย่างภาคภูมิใจ จึงพูดว่า “พี่สี่ เก่งนี่นา ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ เรื่องน่ายินดีใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมไม่บอกที่บ้านบ้างล่ะ”
ซูซื่อเซิ่งยิ้มตอบ “ก็ไม่มีโอกาสนี่นา พวกเราไม่ได้หยุดงาน พี่ก็กลับไปไม่ได้”
“พี่เขียนจดหมายกลับบ้านก็ได้นี่!”
ซูซื่อเซิ่งตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เขียนจดหมายก็ยุ่งยากเกินไป”
ซูเสี่ยวหม่านมองซูซื่อเซิ่งด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พี่สี่ กลัวว่าแม่รู้ว่าพี่ได้เป็นพนักงานประจำแล้วจะมาขอเงินเพิ่มใช่ไหมล่ะ”
ซูซื่อเซิ่ง “.........”
ซูซื่อเซิ่งมีแผนเล็ก ๆ ของตัวเองจริง ๆ เขาชินกับการอยู่ข้างนอก อีกทั้งยังเก็บเงินส่วนตัวไว้ไม่น้อย
ช่วยไม่ได้ เขาเป็นคนชอบเงินจริง ๆ
แหะ ๆ!
ซูซื่อเซิ่งยืนกรานปฏิเสธ “เสี่ยวหม่าน เธอเข้าใจผิดแล้ว ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย”
ซูเสี่ยวหม่านไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับเขา จู่ ๆ ก็นึกถึงพนักงานหญิงคนนั้นขึ้นมาได้ “พี่สี่ ตอนนี้พี่ได้เป็นพนักงานประจำแล้ว ไม่คิดจะพาพี่สะใภ้สี่มาอยู่ด้วยหรือ”