ซูเสี่ยวหม่านมั่นใจเต็มร้อยว่า หลิวเสี่ยวฟางคนเมื่อกี้มีพิรุธ
ตอนแรกเธอยังคิดว่าอีกฝ่ายหย่าร้างแล้ว
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นแม่ม่าย แถมที่บ้านยังมีลูกอีกสามคน แบบนี้ที่เข้าหาซูเหล่าซื่อก็ต้องมีจุดประสงค์แน่
ไม่ใช่ว่าเธอจะทำอะไรเกินขอบเขตศีลธรรม ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้เห็นกับตา จึงไม่ขอตัดสิน
แค่ประโยคที่อีกฝ่ายพูดว่า “คืนนี้กลับบ้านด้วยกัน” ก็ฟังดูมีปัญหาชัด ๆ แล้ว
นั่นมันเหมือนกำลังประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าเธอ
น่าขันสิ้นดี ผู้หญิงที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันแท้ ๆ กลับมาประกาศความเป็นเจ้าของ
คงมีแต่ซูเหล่าซื่อเจ้าทึ่มนี่แหละที่ดูไม่ออก
ในยุคที่ขาดแคลนทั้งอาหารและเสื้อผ้า แค่คู่สามีภรรยาที่ทำงานด้วยกันเลี้ยงลูกสามคนก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ยิ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวก็ยิ่งลำบาก
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ควรหมายตาสามีของคนอื่น
ซูซื่อเซิ่งฟังน้องสาวพูดมามากมายจนเริ่มใจเย็นลง “เสี่ยวหม่าน พี่เข้าใจแล้ว ต่อไปพี่จะรักษาระยะห่างกับสหายหลิว”
“แค่รักษาระยะห่างยังไม่พอ ต่อไปอย่าเห็นว่าลูกเขาน่าสงสารแล้วพลอยสงสารไปด้วยล่ะ”
“พี่สี่ พี่ไม่เจออวี้เจียวกับหงหลินมานานจนไม่สนิทกับพวกเขาแล้วหรือไง!
แล้วพี่สะใภ้สี่อีกคน เป็นผู้หญิงคนเดียวแท้ ๆ ยังต้องทำงานเก็บแต้มในคอมมูนจนผิวแดงแดด พี่ไม่คิดจะสงสารเมียกับลูกตัวเอง กลับไปใจดีสงสารลูกคนอื่นเสียได้!”
ซูซื่อเซิ่งเก้อเขินจนยกมือเกาจมูก เขาไม่ค่อยได้เจอลูกจริง ๆ เลยไม่ค่อยนึกถึงพวกเขา