ทว่าในภาพมีเพียงใบหน้าด้านข้างของหลินซี ส่วนผู้ชายอีกคนถ่ายไม่ติดหน้า
แต่เธอจำได้ว่าหัวหอ้ ฮั่นฮุยสวมสูทแบบไหนเมื่อวานนี้ ทั้งยังจำสีและรูปทรงของเนกไทเส้นนั้นได้ เธอจึงแทบจะแน่ใจว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลินซีคือหัวหอ้ ฮั่นฮุย
ที่แท้เมื่อคืนหัวหอ้ ฮั่นฮุยไปเดตกับแสงจันทร์สีขาวนี่เอง
จ้าวซีซีนึกถึงเหตุการณ์ในคาเฟ่เมื่อครู่ แววตาฉายแววเยาะหยัน ก่อนจะปิดหน้าดังกล่าวไป
ด้านข้าง จางเหวินเหวินถือโทรศัพท์เดินเข้ามาใกล้ บนหน้าจอปรากฏภาพแผ่นหลังภาพนั้น “จ้าวซีซี เธอดูแผ่นหลังผู้ชายคนนี้แล้วรู้สึกคุ้นตาไหม”
จ้าวซีซีมีสีหน้าเย็นชา “ไม่รู้จัก”
“เป็นไปได้ยังไงที่ไม่รู้จัก แผ่นหลังของผู้ชายคนนี้เหมือนเจ้าของบ้านพักตระกูลที่เธอไปรับงานครั้งก่อนชัด ๆ!”
“ถ้าอยากยืนยันนัก ก็ไปหาเขาที่บ้านพักตระกูลสิ”
จ้าวซีซีไม่มีแรงจะรับมือกับคนอย่างจางเหวินเหวิน ทำงานก็ไม่ตั้งใจ แต่กลับขยันขุดคุ้ยเรื่องซุบซิบไปเสียทุกเรื่อง
จางเหวินเหวินจึงได้แต่เดินคอตกกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เธอรู้สึกว่าผู้ชายในภาพน่าจะเป็นคนเดียวกัน แต่เสียดายที่เขามีเจ้าของแล้ว ถ้าเธอเกิดเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยก็คงดี น่าเสียดายที่ไม่มีวาสนา!
จ้าวซีซีนั่งเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่คนเดียว ผ่านไปตั้งนานก็ยังวาดภาพไม่ออกสักภาพ
ในที่สุดเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหัวหอ้ ฮั่นฮุย: “พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เจอกันที่สำนักงานเทศบาล”
ส่งข้อความเสร็จ จ้าวซีซีก็คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ อย่างไรเสียหัวหอ้ ฮั่นฮุยกับหลินซีก็พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นนี้แล้ว ไม่หย่ากันไว้ฉลองปีใหม่หรือไง