จ้าวซีซีเบือนหน้าหนี “งั้นคุณก็หลีกไปก่อนสิ”
หัวหอ้ฮั่นฮุยก้มลงเห็นใบหูของเธอแดงก่ำ แววขบขันวาบผ่านดวงตา ก่อนจะปล่อยมือแล้วถอยไปนั่งบนโซฟา ขายาวเหยียดขวางอยู่กลางทางเดิน ยังคงปิดทางเธอไว้
เขายื่นสัญญาแบ่งทรัพย์สินฉบับนั้นให้ “เซ็นชื่อซะ”
จ้าวซีซีเหลือบมอง “ฉันบอกแล้วว่าไม่เอา”
“คุณเอาได้”
“ไม่เอา!”
ชาตินี้หัวหอ้ฮั่นฮุยยังไม่เคยเจอใครที่ไม่เอาเงิน เขาขมวดคิ้ว “ถ้าคิดว่าน้อยไปก็เพิ่มให้ได้”
อย่างน้อยเขาก็ใจกว้างกว่าผู้ชายข้างนอกของเธอมากนัก
จ้าวซีซีได้ยินเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าเยาะหยัน “ใช่ ฉันคิดว่าน้อยไป นอกจากคุณจะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางเซ็นเด็ดขาด”
“จ้าวซีซี! อย่าได้คืบจะเอาศอก อยากได้ทรัพย์สินทั้งหมดของฉันเลยเหรอ ความอยากของคุณไม่ใช่น้อย ๆ นะ ฉันจะยกให้คุณไปได้ยังไง?”
“ก็เพราะฉันเคยช่วยชีวิตคุณไว้ไง! ตอนนั้นคุณนอนหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล พอฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณถึงได้ฟื้นขึ้นมา คุณหู ชีวิตของคุณยังมีค่าไม่เท่าทรัพย์สินทั้งหมดของคุณหรือไง?”
จ้าวซีซีพูดรวดเดียวจบ ได้ยินชายหนุ่มเอ่ยด้วยริมฝีปากบางเย็นชา “ถ้าแต่งงานแล้วช่วยชีวิตคนได้ งั้นจะมีโรงพยาบาลไว้ทำไม?”
“...”
ผู้ชายร้ายกาจนี่รับมือยากเหมือนกันแฮะ
จ้าวซีซีแค่ไม่พอใจเลยพูดไปเรื่อย เธอลงจากโต๊ะ “ไม่ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ก็อย่าให้สักแดงเดียว ให้ของแค่นี้คิดจะไล่ขอทานหรือไง?”
ในเมื่อเขาคิดว่าเธอเห็นแก่เงิน งั้นเธอก็ทำให้สุดไปเลย
ยังไงเขาก็ไม่มีทางยกทรัพย์สินทั้งหมดให้เธออยู่แล้ว!
หัวหอ้ฮั่นฮุยหรี่ตาลง “จ้าวซีซี คุณแต่งงานก็เพื่อมาขอทานหรือไง?”