จ้าวซีซีหลุบตาลงเงียบ ๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
น้าสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดตรงขนาดนั้น จึงอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก “สมัยนี้แล้ว ยังจะพูดเรื่องคู่ควรกันอีกเหรอ อีกอย่าง ตอนแรกครอบครัวเราก็มีบุญคุณกับจ้าวซีซี ตอนนี้ซีซีเจอครอบครัวที่ร่ำรวยแล้ว จะทิ้งพวกเราไปเลยหรือไง?”
“เท่าที่ฉันรู้ คนที่มีบุญคุณกับซีซีก็มีแค่ป้าคนใหญ่ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับพวกคุณเลยนี่ อีกอย่าง ผู้หญิงที่น้องชายฉันจะหาเป็นภรรยา อย่างไรก็ต้องเหมาะสมกัน อย่างน้อยฐานะทางบ้านก็ต้องไม่แย่เกินไป!”
สะใภ้ใหญ่ฉินอานจิงพูดจาไม่ไว้หน้าใครเป็นพิเศษ คมคายสุด ๆ
น้าสาวรู้สึกขายหน้ามาก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ว่าใครจนกัน รวยแล้วมันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง”
หญิงชรารีบดึงตัวเธอไว้ “พอได้แล้ว เธอรู้จักมารยาทบ้างไหม คนอื่นเขาเป็นคนรวย ส่วนลูกสาวเธอมีพื้นเพยังไง ในใจก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือไง”
“ได้ ๆ ๆ ฉันอยู่ตรงนี้ก็เป็นส่วนเกินสินะ งั้นฉันไปก็ได้”
พูดจบ น้าสาวก็ตบโต๊ะแล้วทำท่าจะเดินออกไปด้วยความโมโห ป้าคนใหญ่รีบคว้าตัวเธอไว้ “น้องสาว อย่าโกรธเลย”
“พี่ ครอบครัวของจ้าวซีซีทำเกินไปจริง ๆ บ้านเราจนก็จริง แต่ถึงจนแค่ไหนก็เลี้ยงจ้าวซีซีจนโตมาได้นะ”
หลินตงเหย่เอ่ยขึ้นว่า “ขอแก้หน่อยนะ เป็นบ้านป้าคนใหญ่ ไม่ใช่บ้านคุณ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ้านคุณ”
ฉินอานจิงชี้ไปที่ประตู “อยากไปก็เชิญ”
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ใครอยากอยู่กันล่ะ”