กู้เฉินเปิดประเด็นตรง ๆ ตั้งใจจะจู่โจมให้ฝ่ายตรงข้ามไม่ทันตั้งตัว
เด็กเล็กหลอกง่ายจะตาย แค่หลอกถามสักสองสามคำ จะไปยากอะไร?
หัวหอ้ ฮั่นฮุยได้ยินคำถามของกู้เฉิน เปลือกตากระตุกอยู่หลายครั้ง ไอ้หมอนี่ทำไมไม่พูดอ้อม ๆ สักหน่อยนะ?
โทรศัพท์เปิดลำโพงอยู่ หัวหอ้ ฮั่นฮุยจึงได้ยินเสียงลูกแป้งน้อยจากปลายสายด้วย
ลูกแป้งน้อยตอบเสียงอ้อแอ้ว่า “ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย นายต่างหากที่ป่วย!”
กู้เฉินได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าประหลาดใจ แล้วหันไปมองหัวหอ้ ฮั่นฮุย หรือผู้ชายคนนี้จะเดาถูกจริง ๆ?
หัวหอ้ ฮั่นฮุยส่งสายตาบอกให้กู้เฉินถามต่อ
กู้เฉินกระแอมหนึ่งทีแล้วถามต่อ “พี่ตัวตัว ถ้าพี่ไม่ได้ป่วย แล้วครั้งก่อนทำไมคุณแม่ถึงต้องขอไขกระดูกจากคนอื่นล่ะ?”
ลูกแป้งน้อยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ก็เอามารักษาโรคของฉันไง”
“พี่ตัวตัว ไม่ต้องปิดบังแล้ว เมื่อกี้พี่ยอมรับเองชัด ๆ ว่าไม่ได้ป่วย ที่จริงฉันรู้ความลับของพี่กับคุณแม่หมดแล้ว”
ลูกแป้งน้อยชักลนลานขึ้นมาทันที ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “นายโง่หรือเปล่า คุณแม่บอกแล้วว่าโรคของฉันหายแล้ว ก็แปลว่าฉันไม่ได้ป่วยแล้วไง”
กู้เฉินถึงกับพูดไม่ออก ถ้าจะอธิบายแบบนี้ ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
เขาถามต่อ “พี่ตัวตัวพูดแบบนี้ก็ไม่สนุกแล้วสิ”
“งั้นฉันเล่าเรื่องสนุกให้ฟังเรื่องหนึ่งก็แล้วกัน”
กู้เฉินมองหัวหอ้ ฮั่นฮุยแวบหนึ่ง ก่อนถามต่อ “เรื่องสนุกอะไรล่ะ?”
“ที่จริงฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวนะ”
อะไรนะ? มนุษย์ต่างดาว?