ลูกแป้งน้อยมองเธอ “มาม้า ทำไมถึงถามคำถามนี้ล่ะ”
หลินซีซีเห็นว่าลูกสาวค่อนข้างชอบหัวหอ้ ฮั่นฮุย เธอจึงอยากถามความเห็นของต้าเป่าดูบ้าง
เธอยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่ถามดูเท่านั้น”
“มาม้า ฉันไม่อยากไปเจอเขาหรอก น้องถูกเขาซื้อใจไปแล้วก็เรื่องของน้อง แต่ฉันไม่ยอมแน่”
ท่าทีของลูกแป้งน้อยแน่วแน่มาก เขาไม่อยากยอมรับผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อเลย
หลินซีซีดูออกแล้วว่าต้าเป่ากับหัวหอ้ ฮั่นฮุยไม่ได้แค่หน้าตาคล้ายกัน แม้แต่นิสัยก็ยังคล้ายกันอยู่หลายส่วน
เพราะอย่างนั้นตอนนี้ต้าเป่าจึงไม่อยากยอมรับหัวหอ้ ฮั่นฮุย
ผู้ชายสองคน ทั้งคนโตและคนเล็ก ต่างก็มีนิสัยดื้อรั้นเหมือนกัน
หลินซีซีลูบหัวลูกชาย “ไม่เป็นไร ลูกอยากปฏิบัติต่อเขาแบบไหนก็ตัดสินใจเองได้เลย มาม้าจะไม่ก้าวก่าย”
“มาม้า ถ้าวันหนึ่งพวกเรายอมรับผู้ชายคนนั้น มาม้าก็จะไม่ก้าวก่ายเหมือนกันใช่ไหม”
หลินซีซีรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่ในใจเล็กน้อย “ไม่หรอก”
ถึงอย่างไรเด็กก็ควรมีพ่อ
ลูกแป้งน้อยพูดอย่างจริงจัง “มาม้า ในเมื่อผู้ชายคนนั้นไม่ต้องการพวกเราตั้งแต่แรก ตอนนี้ฉันก็ไม่ยอมรับเขาเหมือนกัน มาม้าอย่าหลงเชื่อคำหวานของผู้ชายคนนั้นด้วยนะ”
“มาม้าไม่หลงเชื่อหรอก”
เมื่อหลินซีซีเห็นลูกชายเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรง หัวใจก็พลันปวดร้าวขึ้นมา ตอนต้าเป่าเพิ่งเกิด หมอวินิจฉัยว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน
เผลอแป๊บเดียว เด็ก ๆ ก็อายุสี่ขวบแล้ว
ตอนกินมื้อเย็น ลูกแป้งน้อยที่กำลังโกรธก็กลับไปดีกับต้าเป่าอีกครั้ง ราวกับว่าไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน