หัวหอ้ ฮั่นฮุยวางตะเกียบลง สายตาสงบนิ่งแต่หนักแน่นจับจ้องเธอ
จ้าวซีซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ทำไมคุณถึงเปลี่ยนหมอให้คุณย่าล่ะ ทั้งที่พี่ชายของหลินซีเป็นหมอที่เก่งที่สุดในสาขานี้ ให้เขามาผ่าตัดคุณย่าถึงจะมั่นใจได้ว่าไม่มีทางพลาด”
แววตาของชายหนุ่มหม่นลง เขาขยับลูกกระเดือกเล็กน้อย “ใครบอกเธอ?”
“วันนี้ฉันไปเยี่ยมคุณย่าที่โรงพยาบาล แล้วบังเอิญเจอแม่ของคุณ”
หัวหอ้ ฮั่นฮุยเอนหลังพิงเก้าอี้ ริมฝีปากบางเม้มแน่น “แล้วไง? นี่คือสิ่งที่เธออยากพูดหรือ?”
“หัวหอ้ ฮั่นฮุย ฉันคิดว่าคุณควรตอบรับเงื่อนไขของพี่ชายหลินซี ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้คุณเสียอะไรอยู่แล้ว”
หลังจ้าวซีซีพูดจบ บรรยากาศในห้องอาหารก็พลันตึงเครียดขึ้นมา
เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มอ่านเขาไม่ออก
หัวหอ้ ฮั่นฮุยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ไม่ได้ทำให้ฉันเสียอะไร? เธออยากหย่าเร็ว ๆ จะได้ไปซบอกผู้ชายคนต่อไปสินะ แล้วจะหาเหตุผลฟังดูดีขนาดนี้มาทำไม?”
“ใช่ คุณพูดถูก ทำแบบนี้ดีที่สุดสำหรับคุณ สำหรับฉัน แล้วก็สำหรับคุณย่า”
“นั่นเป็นแค่ความคิดของเธอคนเดียว”
ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ออกเสียงครืดแล้วลุกขึ้น เธอหันไปมองเขา “แล้วความคิดของคุณล่ะ?”
หัวหอ้ ฮั่นฮุยยืนนิ่งอยู่กับที่ เสียงของเธอดังขึ้นจากด้านหลัง สีหน้าของเขายากจะคาดเดา “ไม่เกี่ยวกับเธอ”
“หัวหอ้ ฮั่นฮุย คุณเอาแต่ยื้อไม่ยอมหย่ากับฉัน หรือว่าคุณชอบฉันเข้าแล้ว?”
แผ่นหลังของชายหนุ่มแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความถือดี “จ้าวซีซี ใครให้ความกล้าเธอพูดประโยคนี้?”
“ไม่ใช่หรือไง?”
ที่จริงจ้าวซีซีแค่พูดส่งเดช หวังยั่วโมโหให้เขายอมหย่าเท่านั้น