เมื่อจ้าวซีซีเห็นเอกสารที่คุ้นตา ก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร
เธอไม่ยื่นมือไปรับ “ฉันบอกแล้วว่าไม่เอาอะไรทั้งนั้น”
เธอไม่ต้องการทรัพย์สินใด ๆ จากเขา
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาเล่นอะไรแบบนี้กับเธอ”
“หัวหอ้ ฮั่นฮุย ฉันไม่เคยบอกว่านี่เป็นเรื่องเล่น ๆ ฉันพูดจริง”
จ้าวซีซีหันข้างมองเขา “คุณเคยบอกว่าเกลียดการถูกคนอื่นวางแผนเรื่องการแต่งงาน เรื่องนี้ก็จริงที่ตอนนั้นฉันเพ้อฝันไปเอง ตลอดสามปีที่ผ่านมา การมีตัวตนของฉันคงทำให้คุณรู้สึกขยะแขยงและอึดอัดมากสินะ ถ้าอย่างนั้นก็ถือเสียว่าเป็นค่าเสียหายทางใจที่ฉันชดใช้ให้คุณ คุณไม่ต้องจ่ายเงินให้ฉัน ฉันเลือกจากไปตัวเปล่า”
หัวหอ้ ฮั่นฮุยลดมือลงจากขมับ หันไปเห็นดวงตาหยกสีรัตน์ใสสะอาดของเธอ ซึ่งสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
อารมณ์ของเขาไม่ได้ดีขึ้นสักเท่าไร เขาวางเอกสารไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสอง “ไม่จำเป็น นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรให้ ฉันยังไม่ถึงกับขี้เหนียวกับผู้หญิงที่เคยอยู่กับฉันหรอก!”
จ้าวซีซีเหลือบมองเอกสารแวบหนึ่ง ก่อนฉีกมันออกเป็นสองส่วนทันที “ฉันรู้ว่าคุณหูใจกว้าง แต่ฉันก็มีสิทธิ์เลือกที่จะไม่รับ”
ชายหนุ่มเห็นเอกสารที่ถูกฉีกขาด แววตาพลันเผยความประหลาดใจออกมา
ท้ายที่สุดเขาก็เอนหลังพิงเบาะ เอ่ยเสียงเรียบ “ตามใจเธอแล้วกัน อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
จ้าวซีซีหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างเช่นกัน พลางท่องในใจว่า ฉันจะไม่เสียใจ
เพราะเธอเอาสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเขาไปแล้ว
มีลูกน้อยอยู่เป็นเพื่อน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ทั้งสองเป็นคู่แรกที่ไปถึงสำนักงานเทศบาล หลังกรอกใบคำร้องหย่าแล้ว พวกเขาถึงได้รู้ว่าการหย่าต้องมีระยะเวลาทบทวนหนึ่งเดือนด้วย