ใบหน้าของหัวหอ้ ฮั่นฮุยไร้ซึ่งสีหน้า “คุณคิดว่าหย่าแล้วจะจัดการปัญหาได้หรือไง”
“เรื่องคุณย่า ผมจะเกลี้ยกล่อมให้ท่านเข้ารับการผ่าตัดเอง”
ชายหนุ่มหรี่ตาเรียวลงเล็กน้อย “คุณจะใช้วิธีไหนเกลี้ยกล่อมท่าน”
สีหน้าของจ้าวซีซีชะงักไปเล็กน้อย “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้คุณมายุ่งค่ะ”
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดออก หม่อมหลิวเดินออกมา “คุณชายหญิง คุณย่าให้เชิญคุณกับคุณชายเข้าไปค่ะ ท่านมีเรื่องจะคุยด้วย”
หลินซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็ตั้งใจมาเยี่ยมคุณย่าเหมือนกันค่ะ”
หม่อมหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่างเหิน “ขอโทษด้วยค่ะ คุณย่าไม่อยากพบคุณ”
สีหน้าของหลินซีแข็งค้าง ต่อให้ในใจไม่พอใจแค่ไหนก็ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างนอก มองหัวหอ้ ฮั่นฮุยเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นพร้อมกับผู้หญิงคนอื่น แววเย็นชาแผ่ปกคลุมในดวงตา
จ้าวซีซีก้าวเข้าไปในห้องพักฟื้น พลางรู้สึกได้ถึงสายตาที่หลินซีจับจ้องมาที่เธอ
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนั้น เธอเดินเข้าไปจับมือคุณย่า มือของท่านเย็นเฉียบ เธอเอ่ยถามอย่างรู้สึกไม่สบายใจ “คุณย่าคะ วันนี้อาการดีขึ้นบ้างไหมคะ”
“ดีขึ้นเยอะแล้ว ยังไม่ตายหรอก”
คุณย่าหัวหอ้พูดราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าผิวหน้าซีดขาวกลับเผยให้เห็นสภาพร่างกายของผู้สูงวัยในเวลานี้
หัวหอ้ ฮั่นฮุยเม้มริมฝีปากบาง “คุณย่าครับ ผมจัดตารางผ่าตัดให้คุณย่าไว้สัปดาห์หน้าแล้ว”
คุณย่าปฏิเสธทันที “ยายบอกแล้วไงว่าไม่ผ่าตัด! นอกจากยายจะได้เห็นหลานชายเกิดมา ไม่อย่างนั้นยายมีชีวิตอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย”