ชายสองคนสบตากัน บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงไม่น้อย
หัวหอ้ ฮั่นฮุยเม้มริมฝีปากบางอย่างเย็นชา ผู้ชายคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
ตอนนั้นเอง หลินซีก็เดินตามเข้ามา พอเห็นหลินเป่ย์อยู่ในห้องทำงานก็ถึงกับตกใจ “พี่สาม? พี่สามมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”
เมื่อเห็นหลินเป่ย์ หลินซีก็พุ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเขาที่นี่
หัวใจของหลินซีเต้นรัว “พี่สาม ในที่สุดพี่ก็ยอมมาผ่าตัดแล้วใช่ไหมคะ”
ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น พี่สามจะมาที่นี่ได้ยังไง!
เมื่อหลินเป่ย์เห็นหลินซี คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย ทำไมถึงได้เจอกันอีกแล้ว
หลินเป่ย์รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ซีซีก็อยู่โรงพยาบาลนี้ด้วย ถ้าซีซีบังเอิญมาเจอเข้า แผนทั้งหมดก็พังหมดน่ะสิ
ไม่ได้ ตอนนี้เขายังเปิดเผยตัวตนแฝงไม่ได้
หลินเป่ย์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมมาเพื่อสอบถามอาการเพิ่มเติม”
“พี่สาม ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องใจอ่อนและยอมช่วยฉัน”
หลินซีไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบก้าวเข้าไปกอดหลินเป่ย์ทันที สวรรค์ยังไม่ถึงกับปิดหนทางของคนเราจริง ๆ
เธอถูกบีบจนต้องไปสารภาพทุกอย่างกับหัวหอ้ ฮั่นฮุยแล้ว
แต่ใครจะคิดว่าพี่สามอย่างหลินเป่ย์จะแอบมาที่โรงพยาบาลเพื่อสอบถามอาการของคุณย่าหัว ที่จริงแล้วถึงภายนอกพี่สามจะปฏิเสธ แต่ในใจยอมตกลงแล้วใช่ไหม
ดวงตาของหลินซีมีน้ำตาคลอ เธอจึงคลายอ้อมกอดจากหลินเป่ย์ ก่อนหันไปมองหัวหอ้ ฮั่นฮุย “หัวหอ้ ฮั่นฮุย คุณเห็นไหมคะว่าฉันพูดถูก จริง ๆ แล้วพี่สามก็อยู่ข้างฉัน เขาต้องยอมมาผ่าตัดให้คุณย่าหัวแน่นอนค่ะ”